ویرگول
ورودثبت نام
HamidehAzad
HamidehAzadروانشناس بالینی/نویسنده و گاهی شاعر✍️
HamidehAzad
HamidehAzad
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

روانشناسی سوگ

ما سوگواری نمیکنیم

ناله میکنیم

سوگواری یکی از مباحث بسیار مهم در روانشناسی و رواندرمانی به شمار میرود

فقدان و از دست دادن از زمان تولد با ماست و خود تولد یک فقدان است فقدان از دست دادن جایی دنج و بی دغدغه

اما به قول "مارک ورنون" ما به خوبی نیاکانمان سوگواری نمیکنیم

در همین صفحات مجازی بارها و بارها دیده ام که خیلی از دوستان به جای سوگواری "ناله" میکنند

ناله کردن نشانه هایی از افسردگی است و سوگواری با افسردگی متفاوت است

ما روانشناسان معتقدیم اگر نتوانید سوگواری کنید افسرده میشوید و ودر تله ناله کردن گرفتار میشوید و خود و اطرافیانتان را خسته و در مواقعی بیتفاوت میکنید

سوگواری هنریست که باید اموخت و به جای از دست داده ها باید آن را پذیرفت

اولین بار "فروید" بود که تمایز میان سوگواری و افسردگی را تشخیص داد

او متوجه شد بیماران افسرده حالش برخلاف آنان که دوران فقدان را به سختی اما خوب سپری کرده اند نمیدانند چه /که را از دست داده اند و با ناله کردن و ماندن در این وضعیت بدنبال جلب توجه اند

کار با بیماران سوگوار نشان میدهد آنچه به عهده روانشناس است کم کردن درد نیست بلکه نشان دادن میزان ظرفیت فرد در برخورد با فقدان است

که آیا این فقدان و تجربه در ساختار روانی فرد حل میشود یا به اختلال منجر شده و فرد دست به گریبان نالیدن میشود

کاش به جای ناله های هر روزه در صفحات مجازی که نه تنها دردی از فرد دوا نمیکنند و بیشتر و بیشتر به روند

ترحم طلبی او دامن میزنند،گذار از مرحله سوگ را تجربه کنیم

اما در هر فرهنگی سوگواری معنای متفاوتی دارد گاه با روشن کردن یک شمع و جمع شدن با دوستان و به سلامتی او نوشیدن است و گاهی سالها سیاه به تن کردن و هر روز با ناله کردن حوصله اطرافیان را سر بردن است که این در فرهنگ ما رایج تر است

در اینجا نمیخواهم ارزش از دست دادن یا فقدان را برای دوستانی که عزیزی از دست دادند و یا دچار سوگ عاطفی شده اند رانادیده بگیرم

اما بیاییم به جای ناله کردن و خسته کردن اطرافیان مان

قدم های درست و اصولی برای حل اختلالامان برداریم

۴
۰
HamidehAzad
HamidehAzad
روانشناس بالینی/نویسنده و گاهی شاعر✍️
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید