
زندگی را میتوان یک ابَر کلمه دانست. تعریفش در جهان ما مشخص است، فاصله تولد تا مرگِ هرچیزی. زندگی را نمیشود معنی کرد. از نظر من ابَر کلمات دارای یک معنی خاص نیستند. به کلماتی مثل خدا، دنیا و حتی آدم توجه کنید، چطور میشود معنی مشخصی برایشان پیدا کرد. فقط تعریف کلی از آنها داریم. خدا، کسیکه همه چیز را آفریده، دنیا، جایی که در آن زندگی میکنیم و آدم، چیزی که باید باشیم و بیشترمان نیستیم. اما زندگی. اگر بخواهم زندگی را معنی کنم باید به اندازه تمام روزهای عمرم دربارهاش بنویسم و حرف بزنم. از هرچه دیدم، شنیدم و گفتم بنویسم. از پریدن گنجشکها بر روی شاخه درختان، از روییدن و سبز شدن درختان، از بارانی که روییدن را سبب شد، از ابری که باران را بارید، از خورشیدی که آب دریا را به ابر تبدیل کرد و حتی از مورچهای که ناخواسته لگدش کردم. اینها و هزاران هزار اتفاق دیگر را که درکنار هم بگزاریم، میتوان زندگی را معنی کرد. زندگی کلمهایست با وسعتی بی نهایت. ما عادت کردهایم که بگوییم زندگی سخت شده و مطمئنا این سختی را فقط با تعریف زندگیمان میسنجیم، همان فاصله تولد تا مرگ که چارهای جز گذرانش نداریم، اما هرگز به معنای کلی آن توجه نمیکنیم. به اطرافمان نگاه نمیکنیم، نگاه هم که میکنیم، بیتفاوت و بدون لحظهای اندیشیدن از کنارش میگذریم. همه جانداران به روشی که هزاران سال از آن تبعیت کردند به زندگیشان ادامه میدهند. درختان و گیاهان رویش میکنند، پرندگان بر روی شاخسار آنها لانهای میسازند، زنبورها شهد گلها را مینوشند، مورچهها دانهها را جمع میکنند و احتمالا هیچ کدامشان شکایتی ندارند. اما انسانها. انسانها اختیار و عشق را به امانت گرفتهاند. از عشق که تقریبا چیزی باقی نگذاشتهایم اما برای داشتن اختیار به هرکاری دست میزنیم. مثلا خواستیم آب را با مشقت از سرِچشمه برنداریم به جای آن فقط زحمت باز کردن شیر آب را گردن گرفتیم. خواستیم که گندم را نکاریم، آسیابش نکنیم و خودمان نان نپزیم. تصمیم گرفتیم به جای وقت گذاشتن برای زندگی، برای ایجاد شغل وقت بگذاریم. کاغذی ساختیم و اسمش را پول گذاشتیم. پیش خودمان فکر کردیم که خوب سر زندگی کلاه گذاشتیم. به جای رفتن تا سرِ چشمه، آب را میخریم و به جای گندم کاشتن و پختن نان، پول میدهیم و میخریمش. فراموش کردیم همین آب خوردن پر مشقت و همین گندم کاشتن و نان پختن میشود معنی زندگی. معنی را نابود کردیم و غرق در تعریف آن شدیم و فقط به دنیا آمدیم و از دنیا رفتیم. در این کش و قوس فراموش کردیم که چرا به دنیا آمدیم، از کجا آمدیم و به کجا میرویم. حتی زحمت فکر کردن به راز آفرینش را به خودمان ندادیم. همه چیز را به گردن زندگی انداختیم، اما واقعیت این است که همه چیز سر جای خودش است، همه مخلوقات ماموریتشان به خوبی انجام میدهند و فقط ما هستیم که سخت زندگی میکنیم.