
معمولا شروع روابط عاشقانه شبیه به هم است. پای حرفهای آدمهای مختلف که بشینید متوجه میشوید که همگی تجربیات مشابهی دارند. در ابتدا فعل و انفعالات شیمیایی بدن باعث میشود که احساس کنیم عاشق شدهایم یعنی نیازهای غریزیِ عاطفی و جنسی در بدنمان را با کلمه عشق معنی میکنیم. به این معنی که اگر بخواهیم این نیازها را برای دیگری توضیح دهیم ساعاتها زمان نیاز داریم و شاید هم احساس میکنیم بیان آن به دور از ادب است. پس چه کار میکنیم به جای شرح دادن نیازهای عاطفی و جنسی بدنمان از کلمهای به عنوان ما به اذا استفاده میکنیم یعنی همان عشق و عاشق شدن. همه اینها باعث نمیشود که خودمان و یا کسانی که به ما ابراز عشق کردهاند را شیاد بدانیم. باید بپذیریم که تعریف عشق زمینی همین است. وظیفه عشق زمینی مهیا کردن شرایط برای رفع همین نیازهاست. پس از ورود به یک رابطه معمولا در ابتدا هر دو طرف روزهای شیرینی را سپری میکنند به این دلیل که تمام توجه طرف مقابل را به خودشان معطوف میکنند و چه چیزی شیرین تر از این. همین توجه زیاد است که بعدها باعث بوجود آمدن توقعات میشود. توقعاتی که بعضا غیر منطقی و به نوعی زیاده خواهیست. بعد از پشت سر گذاشتن روزها و شاید هفتههای آتشین شروع روابط، عاشق و معشوق کمکم شروع به دیدن واقعیتها میکنند. چشم نیازها بسته میشود و چشم منطق بازتر از همیشه. عیب جوییها شروع میشود و از خود گذشتگیها کمرنگ. این اتفاق بسیار طبیعیست و قابل پیشبینی و ربطی هم به سواستفادهگر بودن طرفین ندارد. نیازهایمان برطرف شده و حالا عقل و منطق به جای احساسات تصمیم میگیرد. بنظرم دقیقا همینجاست که باید عشق متولد شود به این معنی که باید به ذات عشق زمینی رجوع کنیم و دلیل بودنش را درک کنیم و بپذیریم تا قبل از این رابطه چیزی بیشتر از هوا و هوس و یا شور و شوق نبوده. اینجاست که عشق زمینی معنی میشود. خاصیت این نوع عشق همین است که کاملا با منطق شکل میگیرد. باید یاد بگیریم و بپذیریم که عشق زمینی با نوع متعالی عشق از اساس متفاوت است. از خود گذشتگی در آن بی معناست. مگر میشود بدون آب و غذا زنده ماند؟ مسلم است که نمیشود. مگر میشود به جنس مخالف فکر کرد و فقط به فدا شدن و از خود گذشتن برای او فکر کرد و نیازهای جسمی و عاطفی را فراموش کرد؟ مطمئنا امکانش وجود ندارد. البته پاسخ دادن به این نیاز غریزی دلیلی نمیشود که از آن به عنوان یک رویه معمول در زندگی استفاده کنیم. مرزی باید وجود داشته باشد بین ابراز عشق برای رفع نیازها و استفاده از آن برای لذت بردن. و این مرز میشود فاصله بین عشق زمینی و سواستفاده گر بودن و به عبارت دیگر شیاد بودن (عشق بازی کار هر شیاد نیست). در نتیجه عشق زمینی یک نیاز است، نیازی از سمت فطرت غریزی انسان. این نوعِ عشق کمک میکند تا به تکامل برسیم و پیش زمینهای میشود برای قدرت درک عشق متعالی.