
باورم نمیشه که این ششمین روز هست که دارم بصورت مداوم می نویسم. منی که برای نوشتن یک مطلب ساده اینقدر دست دست می کردم که هفته ها طول می کشید حالا شش روز مداوم اونم مقالاتی بالای 300 کلمه نوشتم و منتشر کردم.
بزارین یک خاطره براتون بگم تا تفاوت رو ببینین. چندین سال قبل من تابستان کارآموزی رفتم و در شهریورماه کارآموزیم تمام شد. ما تا پانزدهم آبان مهلت داشتیم که گزارش کارآموزی مون رو تحویل بدیم. من هم که همیشه میخواستم یک گزارش عالی تحویل بدم رفتم سراغ حواشی کار و تهیه روی جلد کارآموزی و تهیه عکس و مطلب و ... و از اصل گزارش خبری نبود! یک هفته به پایان مهلت تحویل گزارش مانده بود که رفتم پیش استاد کارآموزیم و یک هفته بیشتر مهلت خواستم و ایشان گفت گزارش رو طبق قانون و در تاریخ مقرر باید تحویل بدهید. من هم مثل همیشه که مشکل کاملگرایی و اهمکالکاری داشتم، و ترس از نوشتن باعث شد که دست به قلم نبرم. سرتون رو درد نیارم زمانی گزارش رو نوشتم و تحویل دادم که برای فارغالتحصیلی نیاز به نمره گزارش کارآموزیم داشتم. نشستم و ظرف کمتر از یک هفته گزارش رو نوشتم و تحویل دادم. اما من گزارش رو با یک تأخیر یکسال و نیم تحویل دادم! بله درست خوندین یک سال و نیم تأخیر! حالا متوجه شدین منی که پنج روز مداوم مقاله نوشتم و منتشر کردم شاهکار کردم!

خدا استاد رضایی رو خیر دهد که این چالش رو تعریف کردن و خدا رو شکر که من هم به موقع با این چالش آشنا شدم و مصمم شدم برای یکبار هم که شدم به خودم ثابت کنم که خواستن توانستن هست و اگه آدم برای انجام یک کاری مصمم بشه میتونه از پس اون بربیاد و انجامش بده.
انشاالله به سمتی خواهم رفت که اولا نوشتن برای من یک ارزش باشه و از طرفی نوشته های من هم ارزشمند باشه و این میسّر نمی شود جز با نوشتن و نوشتن و نوشتن.

باتشکر