
ما آدمها کی نظر میدیم و چه نظری میدیم؟ بستگی داره در چه موقعیتی قرار بگیریم، و یا راجع به چه موضوعی نظرمان را بخواهند. بعضی ها همینطور هر وقت دلشون خواست و راجع به همه چیز نظر میدن.
دو تا خاطره از زمان دانشجوییام براتون تعریف میکنم. یک استادی داشتیم که دینامیک درس می داد. روزی مسأله ای را در کلاس مطرح کرد و گفت که دانشجویان حل کنند و جواب آخر را بدهند. بعد از مدتی، هر کس یک عددی را اعلام کرد. بعد استاد فرمود: تصور کنید جلادی با یک شمشیر آخته بالای سر شما ایستاده است و اگر پاسخ شما اشتباه باشد او با شمشیرش بر فرق شما می زند، آیا آن زمان هم همینطور نظر میدادید؟ پس وقتی که صد در صد مطمئن شدید نظرتان را بیان کنید.
خاطره دوم هم مربوط میشه دورانی که تحصیلات تکمیلی را می گذراندم. یکی از دانشجویان مقاله ای را تهیه کرده بود و هنگام خواندن رسید به جایی که گفت: "به نظر من ..." که استاد صحبتش را قطع کرد و گفت: ببخشید شما کی هستین که نظر دارین؟! ما هاج و واج استاد را نگاه می کردیم که منظورش چیست؟ که ایشان بیان کرد تا زمانی که شما دانشجوی کارشناسی و یا کارشناسی ارشد هستین، تمام مطالبتان را باید از منابع معتبر و با ذکر منبع بیان کنین و در حدی نیستین که نظر دهید و هنگامی که مدرک دکترای خود را در رشته ای تخصصی گرفتین فقط می توانین در آن موضوع بگین: "به نظر من" و نظر دهید.
بعد از این جریانات دیدم که ما چقدر به راحتی در همه زمینه ها نظرات کارشناسی می دهیم و گاهاً نسخه هم صادر می کنیم و اصلاً به تبعات آن توجه نداریم.
البته به نظرِمن! این موضوع بیشتر در زمینه های تخصصی و یا جایی که این نظر بخواهد به دیگران آسیب برساند مهم هست و باید هر نظری را بیان نکرد ولی در زمینههای عمومی مانند دیدن یک فیلم یا رفتن به مکانی و یا خواندن کتابی و مسایلی از این قبیل می توانیم نظرات خودمون را که از زاویه دید خودمان است بیان کنیم تا دیگران هم راجع به دیدگاه و طرز فکرمان آشنا بشن و هم اگه اطلاعاتی لازم داشتن استفاده کنند.
در بعضی مواقع نظر ندادن می تواند مسأله ایجاد کند و ما به آدم بی احساس متهم شویم و چه بسا این ندادن نظر را به حساب عدم اعتماد به نفس قلمداد کنند.
پس با این خط کش بریم جلو که: "هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد"!
باتشکر