
اگر حالا که در حال خواندن این یادداشت هستید دستتان را روی دسته صندلی گذاشتهاید و یا سرتان را به سمتی خم کردهاید و یا همزمان مشغول کارهای روزمره هستید، اغلب اینها نتیجهی فکر قبلی شما نیستند. حتی اغلب کلماتی که در طول روز استفاده میکنید هم نتیجه فکر قبلی شما نیستند، البته ممکن است شما را به تفکر وادارند.
حال در سینما درست زمانی که بازیگر سعی میکند افعال و گفت و گوی خود را مورد تفکر مداوم قرار دهد، واقعیت از دست میرود؛ لازم است بازیگر بارها و بارها آنها را تکرار کند تا فکرش کمتر و کمتر مداخله کند. اینگونه بازیگر با کنش فیلم همراه میشود و اینجاست که اتفاقاتی غیر منتظره رخ میدهد و واقعیت به عنوان بستری برای اکتشاف نمایان میشود. از این رو بهتر است از بازیگران حرفهای استفاده نکنیم چراکه مدام خود را رصد میکنند و حتی از حیوانات آموزش دیده هم نباید استفاده کرد. این سینما هدایت کننده[director] نخواهد داشت و آنچه در آن اهمیت پیدا میکند نه کلمات و حرکات، بلکه تاثیری خواهد بود که ایجاد میکنند.
ما نمیتوانیم از زندگی تقلید کنیم اما باید راهی برای فرآوری آن پیدا کنیم. گویی این فرآوری دعوتیست برای بازگشتی دوباره به واقعیت، حتی واقعیت خارج از سینما. در تماشای سینمای غیر واقعی مردم مسحور شدهاند چراکه سحر خویش را نمیجویند.
حامد زمانی