معجون مورد نظر بارها امتحان خودش رو پس داده. یک کهن الگو بحساب میاد. کاملا مشخصه که قدرت به تنهایی برای پیش برد کارها کافی نیست. معنی قدرت در اینجا ابزار در نظر گرفته میشه.
چرا کافی نیست؟ نمیدانم. گویا انسان به چیزی برای ترسیدن نیاز داره و چیزی که اون رو هل بده از منبع ترس یا به سمت منبع.
اون چیز چیه؟ پادشاهان در اعصار گذشته یک جور خودشون رو برتر به نمایش میذاشتن. اون همه ادا اطوار و لباس زربفت گویا برای اثبات این بوده که خونشون رنگین تره. که بقیه بفهمن اینا خونشون رنگین تره. حالا با تقدس، نژاد یا خون.
این چیزی که به قدرت در برخی حکومت ها اضافه میشه مذهبه. در نازیسم ها نژاد بود. در امریکایی ها شعار حقوق بشر. در گاندی استقلال.
حالا از اینها بدتر وقتیه که قدرت داشته باشی و به ترفندی یا حیله ای و یا تبلیغات خودت رو مظلوم هم نشون بدی که مستحق و توانا برای گرفتن حق هستی. اون موقع است که در دایره ی بیچاره کننده ای قرار خواهیم گرفت. اعتراض رو قدرت خفه خواهد کرد. ظلم وارد شده رو دلیل بر اعمال اجبار بر تو خواهند کرد که در مسیرشون قدم برداری. و حتما هم همیشه محق هستند.
در این میان همواره کلماتی اضافه خواهند شد برای ایجاد شور، ترس و قلب واقعیت.
چه راهکاری برای برون رفت از این وضعیت هست؟ انفعال در برابر تبلیغات.