گاهی زندگی را باید آرامتر نفس کشید…
نه برای رسیدن، نه برای داشتن،
فقط برای بودن.
برای لمسِ گرمای دستی که بیصدا کنارت مانده،
برای شنیدنِ ضربان قلبی که با تو میتپد،
برای فهمیدن اینکه عشق،
بیش از آنکه گفتنی باشد،
زیستنیست.
آدمها میآیند و میروند،
اما آنچه میماند،
مهربانیهاییست که بیحساب بخشیدهایم،
لبخندهایی که بیدلیل کاشتهایم،
و دلهایی که بیترس دوست داشتهایم.
من باور دارم
جهان، جای امنتری میشود
وقتی یاد بگیریم
کمتر قضاوت کنیم،
بیشتر بفهمیم،
و عاشقانهتر زندگی کنیم.
شاید فلسفهی سادهی زندگی همین باشد:
با قلبی آرام قدم بردار،
با چشمی امیدوار نگاه کن،
و با دستی بخشنده عبور کن…
چون در نهایت،
آنچه از ما میماند،
ردّ مهربانیِ ماست. 🤍