بعضی وقتا اینقدر دوست دارم در مورد مشکلاتی که در راه اندازی و زنده موندن آسانیسم داشتم رو بنویسم ولی واقعا هر بار که میخوام بنویسم نمیدونم از کجا شروع کنم.
هر کسی که ریسک میکنه و ایده ای رو تبدیل به کسب و کار میکنه با هزاران امید شروع به کار میکنه. بگذریم از اینکه این ایده واقعا مورد نیاز جامعه هست و کلی از این حرف های دیگه که از شتابدهنده ها و منتورهای مختلف شنیدیم.

برای راه اندازی این ایده آسانیسم که کار خدمات پرستار سالمند و ... بعد از اینکه تحقیق کردم در مورد کاری که میخواستم راه بندازم، از جایی که کار میکردم استعفا دادم که روی کسب و کار خودم وقت بزارم. ماه های اول خیلی خوش و خرم نبود :) و خیلی ها میگفتن که اشتباه کردی و کارت رو ول کردی و کلی حرفای مثل این. البته این رو هم بگم که شاید درست میگفتن و یه آدم متاهل خیلی باید ریسک کرده باشه که کار ثابت رو ول کرده باشه تا یه ایده که تا قبلش باهاش هیچ آشنایی نداشته رو راه بندازه.
خب برگردم به اصل ماجرا، استارت آپ ما راه افتاد و راه افتادنش دقیقا از آخرین روزهایی بود که من در شرکت قبلی مشغول بکار بودم، خیلی برام جالب بود که بعد از چند روز اولین تماس از سمت مشتری دیافت کردم و نمیدونستم باید با این مشتری چکار کنم.
خیلی برام جالب بود و یه حس خیلی خوبی داشتم و مثل نیوتون بودم که انگار به موفقیت بزرگ دست پیدا کرده بود و فکر میکردم که از الان روند سعودی درآمد در انتظار منه.
خلاصه 3 نفره کار رو راه انداختیم، من و 2 نفر از دوستام و رفتیم یه واحد از یک ساختمون که طبقه 4 بود توی شهرک ناز فردیس (اصلا جای مناسبی برای کار نبود) گرفتیم و مثلا اونجا رو دفتر کار خودمون کردیم و هر کدوم از ما یکسری وسایل (کامپیوتر -گاز - تلفن - مودم و ...) برای دفتر آوردیم، اوضاع تماس ها هر روز و هر روز بهتر شده بود و تازه یاد گرفته بودیم که مشتری ها رو توسط یه موسسه بهشون خدمت بدیم. که ای کاش از ابتدا با اون موسسه شروع نمیکردیم چون این موسسه بدجور داشت از کنار ما سود میکرد ولی به ما راست نمیگفت و هیچ چیزی دست ما رو نمیگرفت.
هیچ موقع یادم نمیره زمانی که اولین درآمد رو کسب کردیم و تونستیم هر کدوم از ما سهم خیلی ناچیزی برداریم، چون اون درآمد به 70 هزار تومن نمیرسید ولی برای من این درآمد از حقوق چند میلیونی کار کارمندی لذت بخش تر بود.
اوضاع کار این دفعه داشت خوب پیش میرفت که دوستام تصمیم گرفتن از تیم جدا بشن، بله من موندم و خودم با ایده ای که فکر میکردم و میکنم که حتما جواب میده. این دفعه رفتم سراغ یه نفر خیلی بهتر (احمد کلاتیانی) و پایه تر و واقعا خیلی خیلی تونست همپا و کمک باشه.
احمد رو من از حدود 9 سال قبل توی رشته ورزشی قایقرانی میشناختم و با هم توی یک تیم بودیم و از همون روزها میدونستم خیلی به ایده های خوب و کلا کار کامپیوتری علاقه داره.
احمد (دوست داشت فرهاد صداش کنن ) واقعا سرعت پیشرفت خیلی خوبی داشت و مثل خوره های برنامه نویسی هر روز داشت حرفه ای تر میشد و داشتیم کار رو خوب جلو میبردیم.
من و احمد تصمیم گرفتیم تا برای اینکه کارمون جلوه بهتری داشته باشه یک محیط ضبط ویدئو درست کنیم که خیلی کم مثل استدیو ضبط بود و بتونیم اونجا یکسری ویدئو درست کنیم و بزاریم داخل سایت.البته احمد یک پرداه سبز آورده بود و خیلی خوب اون رو وصل کردیم به دیوار. رفتیم با درآمد آسانیسم کلی وسایل خریدیم.
اومدیم پروژکتور رو نصب کنیم روی دیوار که من دوتا سیم رو اشتباه زدم توی پریز و فیوز پرید و بعد از کلی کلنجار فهمیدیم که، نه فیوز سوووخت. دیگه هوا تاریک شده بود و توی راه برگشت یه فیوز خریدیم.
فرداش برگشتیم به دفتر،همیشه عادت داشتیم که من و احمد با هم بریم و برگردیم.
چرا در باز نمیشه؟!؟!
چرا کلید جا نمیره درست توی قفل!؟!؟
زنگ زدم و کلید ساز اومد.
در باز شد :( و من رفتم داخل
من: احمد دزد اومده و وسایل ها رو برده.
احمد: حامد چاخان نکن.
احمد هم اومد داخل و فهمید مثل همیشه باهاش شوخی نمیکنم و واقعا همه وسایلی که دزد میتونسته ببره مثل کامپیوتر - مودم - پروژکتور و ... رو برده.
این داستان ادامه داره و واقعا نمیشه توی یک مطلب نوشت و خوشحال میشم که صفحه من رو دنبال کنید تا از ادامه ماجرا خبردار بشید.