چشمها

چشم عضو عجیبی است خیلی عجیب

چشمها حرف میزنند صادقانه تر از هر زبان دیگری

همه دغدغه های ما ، آرزوهایمان ، ترس هایمان و عشق هایمان در چشمهایمان نمایان است.

اینها را تازه فهمیده ام. این روزها که صورت هایمان را ماسک پوشانده است بیش از همیشه خالص شده ایم. از ما هیچ نمانده است جز دو چشم که به نظر من کافی است. دیگر لب ، دهان ، بینی دیگری دلمان را نمیبرد و ما ماندیم و دوچشمی که به اندازه یک زندگی حرف برای گفتن دارند فقط باید حرفهایشان را دید

امروز اولین روز پاییزی در زیر باران حد فاصل پارک وی تا تجریش را قدم میزدم و چشمها را میخواندم

1- پیرمردی تا مرا دید ماسک زد. چشمانش مضطرب بود همیشه فکر میکردم آدم در این سن چیزی برای از دست دادن ندارد اما شاید پیرمرد چیزهای زیادی برای دوست داشتن داشت خوش به حالش.....

2- کودکی در کنار مادرش راه میرفت با ماسکی که رویش نقشی کودکانه داشت. با چشمهایم به او لبخند زدم با چشمهایش لبخند زد

3- گروهی پسر و دختر در خیابان راه میرفتند چشمهایشان عمقی نداشت. همه چشمهایشان با هم شاید یک بند انگشت ......

4- پیرمردی کتاب فروش بی اعتنا به مردم در خیابان سیگار میکشید. در میان دود سیگار در دریای چشمانش غرق شدم. دریایی به عمق یک عمر به اندازه 60 سال زندگیی

5- دختری در حال قدم زدن در زیر باران است. به چشم هایش نگاه میکنم. خیره میمانم. نگاهش را میدزدد سرم را پایین میندازم اما جای نگاهش بر قلبم میماند. امان از چشمها آخ امان از آن چشمها.....