
نمیدانم برای شما هم فصل امتحانات و شب امتحانات مثل من این حالت ها پیش میاید یا نه؟
عجیب شب امتحان مثل قیامت میشود اصلاً فکر کنم قیامت هم مثل شب امتحان است روزی که انسان حسرت میخورد اگر ترم اخری باشی مثل بعضیا یا مثل من چند واحدی مانده باشد وضعت بدتر است شب امتحان برایت کابوس است
فکر 4 سال از بهترین سالهای عمرت - تازه اگر بخواهی بهتر حساب کنی 1 سال کنکور را هم باید اضافه کنی – شب ها نمیگزارد که بخوابی ، خواب زده میشوی ، راه میروی پای فیس بوک مینشینی تا شاید فراموش کنی اما گذر عمر را نمیشود فراموش کرد
یادش بخیر سال اولی که امدم دانشگاه چه ارزوهایی ، چه ارمانهایی و..........
همه اش به باد رفت ای کاش حداقل پس رفت نمیکردم استعدادهایم ، ارزوهایم ، عمرم و از همه مهمتر امیدم را در دانشگاه گرفتند و به جایش قرار است کاغذی بدهند که تازه بشوم هیچ
خاطرات خوب در دانشگاه کم ندارم شاید بهترین دوران عمرم در دانشگاه باشد اما افسوس که حس اتلاف عمر راحتت نمیگزارد افسوس و پشت افسوس
18 ساله بودم که وارد دانشگاه شدم با سری پرشور و انرژی فوق العاده و امیدوار به اینده اما امروز خسته با انرژی کمتر از یک پیرمرد 70 ساله و با کورسویی امید
از تنها چیزی که در زندگی میترسیدم رکود بود اینکه همچون مرداب راکد شوم و عجیب این دانشگاه مرا به این رکود عادت داد شاید اگر قرار باشد برای کاری به دانشگاه جایزه دهند همین کشتن امید و ارمان در دل این همه دانشجو است
میگویند دانشگاه به تو شرایط ورود به جامعه را یاد میدهد به این جمله ایمان اوردم در دانشگاه می اموزی که به فردی که پشت میز است احترام بگزاری خواه استاد باشد خواه مدیر گروه و.....
در دانشگاه می اموزی که چشمانت را در برابر انحراف ببندی و ارمانگرایی را برای خودت نگه داری وگرنه سرت بر باد میرود
در دانشگاه می اموزی که تعریف حق متغیر است در بین 2 نفر به جای گوش دادن به مطلب به میز توجه کن میز بزرگتر یعنی حق بیشتر در بین 2 فرد با میز یک اندازه به میزان برش فرد توجه کن و.........
در دانشگاه همه اینها را به تو می آموزند تا برای ورود به جامعه اماده شوی و اینگونه به اینده سازان کشور می اموزند که اینده را چگونه باید ساخت
باز شب امتحان شد و به فاز فلسفی رفتم بهتر است بروم بشینم پای امتحان که اینها نمره نمیشود هرچند که همیشه به تعداد انسانهای روی زمین راه برای پاس کردن در دانشگاه است
پس از 7 از نوشتن این نوشته ،دوباره پشت این میزها نشستم و همشاگردی دهه ای شدم که آنها را نمیفهمم. از آن آرمانها و شعارها هیچ نمانده گویی از ازل وجود نداشته اند. نمیدانم کدام بهتر بود این که آرمانت در آینده بشود کشک یا آنکه از اول چیزی وجود نداشته باشد !!!