ویرگول
ورودثبت نام
hamedgolnarii
hamedgolnariiبراى تو نوشتم
hamedgolnarii
hamedgolnarii
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

ربناى ركعت دوم من

مسجد بازار من را به یاد نوجوانی ام می اندازد. بی اندازه دوستش دارم.

حیاط وسیعش. حوض پر آب. آسمانی که هیچ برجی آن را خراش نداده است. پرندگانی که دسته جمعی گشت می زنند.

و پیرمردی مهربان که اذان ظهر را همیشه در حال راه رفتن می گوید.

داخل شبستان که می شوم مثل همیشه آفتاب روی فرش ها نظرم را جلب می کند. جایی می نشینم که تا حد ممکن نزدیک پنجره باشد. حالم بد است. دلم گرفته.


نوبت رکعت دوم و ربنا که می شود حس می کنم زمان متوقف شده است. ربنا بی اندازه طول می کشد؛ به نظرم می آید که نیم ساعت است که در ربنا هستم. هیچ صدایی به گوش نمی رسد مگر صدای گنجشکی که به پنجره کناری می زند. ربنا را رها می کنم و به سمتش می روم.

گنجشک پر می زند و پشت سرش مارگارت را می بینم که داخل حیاط مسجد ایستاده است. تعجب می کنم که چادر سرش كرده. اما مطمئنم که خودش است چون مثل همیشه بند کفش هایش را نبسته. می خواهم صدایش کنم اما او دارد با کسی حرف می زند و من را نمی شنود. کسی در جایی که من نمی بینم. بعد راه می افتد و من صدایش می زنم اما صدایم آن قدر کم است که به خودم هم نمی رسد.

گریه ام می گیرد و رو بر می گردانم می بینم تمامی صفوف نماز به سمت من شده اند و دارند می خندند.


پیرمرد اذان گو من را به هوش می آورد. اول نمی فهمم چه شده است و سریع اشک هایم را پاک می کنم. می پرسد دکتر خبر کند و من می پیچانم که خوابم برده است. دارم جمع و جور می کنم و در حال رفتنم پیرمرد می گوید که من بدجوری هذیان می گفته ام و من با سرعت بیرون می روم.

۵
۰
hamedgolnarii
hamedgolnarii
براى تو نوشتم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید