تعليق

پایم لغزید و بین زمین آسمان ماندم.

وقتی که از ماشین پیاده می شدم نگاهی به ساعتم انداختم و دیدم حتی یک دقیقه هم زودتر رسیده ام.

با لباسی که فکر می کردم من را شیک کرده است به سمت کلاس دویدم. میانه راه فهمیدم که آن قدر محتوا داخل جیب شلوارم تلنبار شده که آن را از ریخت انداخته است و شاید مارگارت متوجه آن شود.

سریع از پله های کتابخانه مرکزی دویدم به سمت ماشین. اول به سمت سنگ فرش های پیاده رو پایین آمدم. بی خود هول بودم.

از آخرین پله که به سنگ فرش رسیدم پایم لیز خورد. کفش های قهوه ای رنگم آنقدر بالا رفت که در یک لحظه می توانستم هم درختان پارک شهید رجایی و هم گیاهان کنار پیاده رو و هم لکه روی کفش قهوه ای رنگم را ببینم. می خواهم بگویم که دیدن قامت یک درخت زیبا در کنار کفشی که در هوا معلق مانده است آن هم در لحظه ای که بیم فرو اتفادن می رود دلچسب است.

به زمین افتادم و قبل از درد به این فکر می کردم که شاید مارگارت من را در آن لحظه به خصوص دیده باشد. کتان آبی رنگم خاکی شده بود. پایم درد گرفته بود و نمی خواستم از جایم بلند شوم. وقتی به ماشین رسیدم خواستم کتان آبی را بتکانم اما حس کردم که خاکی اش را بیشتر دوست دارم. بین خودم و مارگارت معلق بودم.

الکس که افتادنم را دیده بود به جهت حال و احوال آمد و خاطره ای گفت از معلق شدنش روبروی دبیرستانی دخترانه در چله زمستان.

وارد کلاس که شدم فهمیدم مارگارت نیامده و من دلم برای خاک همیشگی شلوارم تنگ شد.