
گاهی اوقات داستانی در لحظه متولد می شود. قطاری از کلمات سوت حرکت می زنند و آن وقت است که باید کاغذی پیدا کنی وگرنه از رویت رد می شود.
بهانه اش هم جور می شود. بهانه های عجیب و غریب. مثل چند شب پیش که توی تلگرام برای مارگارت پیام دادم. تمام پیام های من درباره درس بود. از اولش هم همین بود. آخر شب که می شود ذهنم به جای «دانای کل» به سمت «سیال ذهن» حرکت می کند. دو سه کلمه ای نوشتم که خارج از عرف بود و فرستادم. سریع پاکش کردم.
چند لحظه بعد مارگارت پیام داد و سوال پرسید که منظورم چه بوده. گفتم از چی و گفت که چیزی فرستادم. حس کردم دارم عرق می ریزم. دنده را شوخی کردم و گفتم که فکر کرده بودم که اگر دلیت را بزنم حذف می شود و گفت نه باید ادیت کرد! (مال ورژن هاي قبلي تلگرام بوده)
پس از این اتفاق شرم بار داستانی سراغم آمد که با این جمله شروع می شد: پنجاه سال پیش قبل از آنکه به دنیا بیایم، من... .
نمی خواهم چیزی درباره آن داستان بگویم. می خواهم درباره این بگویم که سعی کردم هرطور شده حرفی که می خواستم را به او بزنم.
از او درخواست کردم برای بحث بیشتر روی آن موضوع درسی به کافی شاپ روبروی سینما بیاید. خودم حس می کردم دیوانه شده ام. اما درخواست کرده بودم و او با تعجب پذیرفته بود. وقتی رسیدم روبروی کافی شاپ یک ربعی تأخیر داشتم و مارگارت را از پشت پنجره می دیدم. سرش توی موبایلش بود. دوست داشتم بدانم به چه کسی پیام می دهد. بارانی که نیم ساعت بود می بارید اکنون شدید تر شده بود و شیشه کافی شاپ را خیس خیس کرده بود. نمی توانستم داخل کافی شاپ بشوم. نمی دانم چرا.
کسی روی شانه ام می زد. برگشتم دیدم تولستوی است که با چشمانش خیره به من نگاه می کند و می پرسد: معطل چی هستی آخه؟ من گفتم: حس می کنم یه جای کار ایراد داره... دلم نمی خواد عشقم رو کسی بفهمه. تولستوی دستی به ریش هایش کشید و سرش را به تأسف تکان داد و بعد رویش را به سمت سینما کرد و گفت: ببین کی اونجاست!
همینگوی در حالی که پالتویش را روی سرش کشیده بود که خیس نشود از سینما بیرون آمد. فیلم جنجال در عروسی را دیده بود و قاه قاه می خندید. از دور برای ما دست تکان داد و به تولستوی گفت: فکر کردی بره توی کافی شاپ اتفاق خاصی میوفته؟ فوقش عاشق میشن و بعد دلزده می شن و بعد یکی دیگه... اه... زندگی همینه دیگه. و همان طور که قاه قاه می خندید دور شد.
تولستوی توی فکر فرو رفته بود. جیب هایش را گشت و بعد به من گفت: سیگار داری حامد؟ من گفتم: نه... اهلش نیستم.
راهش را گرفت و رفت. من هم رفتم.