بهار که میشد از مهم ترین رسم های فامیلی، رفتن به خانهی مادربزرگ و جمع کردن توت از درخت بزرگی که در وسط باغچهاشان قرار داشت بود.برای من که از بچگی در آپارتمان زندگی میکردم خانهی مادربزرگ حس و حال ویژهای داشت.تراس بزرگ با نرده های سفید فلزی روبروی باغچه که رویش قالی پهن میکردیم و خاله و داییها و بچههای قد و نیمقد کنار همدیگه مینشستیم و ساعتها به صحبت و بازی میگذروندیم، باغچهای که وسطش یک تاب فلزی به زمین پیچ شده بود و میتوانستی حسابی تاب بخوری و همزمان باد بهاری صورتت را نوازش میکرد.دعواهایی که سر نشستن روی تاب داشتیم و درآخر به نشستن سه چهار نفری رویش و خندههای از ته دل منجر میشد.روبروی تاب درخت توت بود یک درخت بزرگ و کاملا مناسب برای بالا رفتن و ناخنک زدن به توتها ولی همیشه توت های رسیده تر بالا بود و دستمان نمیرسید.یک درخت انجیر در ته باغچه بود که همیشه در فصل باردهیش مادربزرگ هنگام خداحافظی میرفت چندتا میکند و آذوقه راهمان میکرد.گوشه حیاط هم یک سری وسایل قدیمی بود که چندتا گربه لا به لایشان لانه کرده بودند و ما همزمان با بزرگ شدنمان شاهد نسل های مختلف این خانواده گربهای بودیم و گاهی شریک بازی هایمان میشدند.یکی از آنها را خوب یادم است سیاه بود طوری که شبها نمیتوانستی تشخیصش دهی و فقط چشمان تیلهایش که در تاریکی برق میزد نمایانش میکرد.بارها باهم ملاقات داشتیم و به همدیگر زل میزدیم گویا همدیگر را میفهمیدیم بدون هیچ سخن یا حتی لمسی چون مادرم همیشه میگفت:به اونها دست نزن مریض میشی! وقت آب دادن باغچه میرسید، شلنگ بلندی که یک سرش را به شیر آب نزدیک خانه وصل میکردیم و شستمان را لبهاش میذاشتیم تا فشارش بیشتر شود و روی شاخ و برگها میگرفتیم، آب به خاک باغچه میخورد و بویش با باد بهاری ترکیب میشد و کل دستگاه تنفسیمان را جلا میداد.خب بازی بسه، آدم بزرگا میآمدند و حالا پنج شش نفرگوشههای پارچهای رو میگرفتیم و معمولا شوهرخالهام میرفت بالای درخت و اول خودش به به کنان شروع به خوردن توتها میکرد بعد از اینکه ما سروصدا میکردیم به نوبت شاخه هارا تکون میداد، توت ها یکی یکی از شاخه ها کنده شده و روی پارچه میریختند.درشتو و ریز آبدار یا کال ولی همهشان در یک چیز اشتراک داشتند، صدای افتادنشان که کمی بم تر از صدای باران بود هنوز هم اگر از من بپرسند صدای بهار چیست همان افتادن توت ها روی پارچه سفید و بزرگ را مثال میزنم. حال به داخل خانه میرفتیم و یک دل سیر توت میخوردیم انقدر که دلدرد سراغمان میآمد و تنها چیزی بود که میتوانست برای مدت کم این بچههای پرجنب و جوش را متوقف کند.اما هیچ خوشی بیپایان نیست! بعد همه این بالا و پایینها یکی یکی خانوادهها میرفتند به سمت خانهاشان و هرکس به خط زندگی خودش برمیگشت اما همه به امید فرصتی دوباره برای دورهم جمع شدن.
سالها به مرور گذشت و خاله و داییها ازدواج کردند، هرکس رفت سراغ زندگی خودش و به خاطر یک سری دلایل مجبور شدند خانه را خراب کنند یعنی تمام آن دیوارها که سه نسل خطره درونش نهفته بود، باغچه و تاب فلزی زنگ زده که اواخر جیر جیر میکرد و کسی هم پیدا نمیشد درستش کند، لانه گربهها که البته خیلی وقت بود آن خانه را ترک کرده بودند و در آخر درخت پیر، همدم و رفیق مادربزرگ، همهاشان رفتند و چیزی حدود دوسال بعداز آن هم مادربزرگ رفت و ما ماندیم و خاطراتی که هرسال بهار میرسد در یادمان زنده میشوند.