در ساعت سه بعد از ظهر یک روز دوشنبه اتفاق افتاد
دراز کشیده بودم روی زمین و لپ تاپ رو گذاشته بودم روی شکمم
با خودم به این نتیجه رسیدم که از آخرین باری که چیزی نوشته بودم هزار سال انگار گذشته
و من در طول این هزار سال رفتم توی غار شخصی خودم که پر از روزمرگی و بی ثباتی بوده برام
و اون بیرون تمام کسانی هستند که هزار سال پیش هیچی از قدرت جادویی کلمه ها نمی دونستن
و حالا پیامبران خودخواسته و خودشیفته ای هستن که اعتبارشون از نظر من از بیخ عربه.
وقتشه خرس ها از خواب زمستانی بیدار شن
مخصوصا حالا که شکارچی ها با همدیگه هم قسم شدن که از این به بعد فقط دو تا تیر توی خشابشون بزارن... به حرمت تعبیر قشنگ کلمه فرصت تیر اول هواییه ولی تیر دوم اسمش قسمته.
وقتشه بیدار شم ، میدونی خیلی وقته که دیگه اعتقادی به قسمت ندارم
مطمئنم که پیام پشت هر کلمه خیلی مهمه ولی خود کلمه انگار که یه معجزه باشه
دوباره شروع می کنم
به نیت قربت و لبخند
به امید خوب موندن و بهتر شدن