گول

هر از گاهی دل از عطرش میبریدم،
خاطراتمان را تا میکردم در چمدان می‌گذاشتم
آماده رفتن کنار در به انتظارش می ایستادم که نوازشم کند،
که شال از سرم بردارد
مرا در آغوش بگیرد
مرا آرام ببوسد
و من خود افسارم به دستش بدهم،که رام شوم.
ولی هر بار از کمان ابرویش تیری رها میکرد
که زخمی میشدم
که به خیال مرحم باز میگشتم.
من هرشب کمی از خودم را در تخت خوابش جا می‌گذاشتم.
من را بین بوسه ها فراموشش میکردم.
تا صبح دوباره برایش چایی دم کنم،میز بچینم.
بگوید مرا دوست می‌دارد
پیشانیم را با لب‌هایش لمس کند.
من نرم بشوم
گول را به دستانم گرفته و گاز بزنم و با لذت مشغول خوردنش شوم.
دوباره فراموش کنم که دور شده ایم.
که من از تنها شدن میترسم.

که مدتهاست لبخندش دلم را نمیلرزاند.

هاله