سیاست. آنچه که می بینم. آنچه دوست دارم تغییر کند.بستر همین است. قضاوت نشوم.

گاهی اوقات با خودم یه سناریو رو مرور میکنم:

مثلا تصور می کنم من یک خانواده ده دوازده نفری درام. خب خیلی بزرگ به نظر میاد.

حالا که اینقدر بزرگ هستم می خوام :

1.یک نفر مسوول ساخت و تولید کفش باشد

2.یک نفر مسول پخت و پز باشد

3.یک نفر دوخت و دوز میکند

4.دو نفر تعمیر و نگهداری را انجام دهند

5.یک نفر امنیت رو به عهده می گیرد

6.یک نفر تربیت رو به عهده بگیرد

7.سه نفر که یکیشون از مسولیت شماره 1 یا 2 هست در تولید محصولات دامی و زراعی فعالیت کند

8.مهارت آموزی، پزشکی، فناوری ها نوین، مواد اولیه، حمل و نقل، حفظ بهره وری، تنوع بخشی و سرگرمی و بسیار گزینه های دیگر . به کی می رسه؟

این حالت را اگر بتوان یکی از ایزوله ترین حالت های ممکن در نظر گرفت، به ناچار باید اصطکاک با سیستم دیگری را که لزوما نمی تواند یا نباید اینگونه باشد، پیش بینی کرد. در این صورت پای "ارتباطات" نیز یه میان می آید. با قبول مفروضات بالا یک سیستم دیگر حتی اگر بسیار شبیه این اکوسیستم انتزاعی باشد، در بهترین حالت به دلیل این تفکر حاکم امکان ارتباط باز و سیال را طبیعتا نمی تواند فراهم آورد.

-چگونه این سیستم تفکر را شکل می دهد( با احتمال، نه قطعیت در همه موارد)

در چنین نگرشی که جامعه می خواهد به هر قیمتی دستش را فقط به زانوی خودش نگه دارد:

میل به ارتباط با دیگران کاهش می یابد.

چاره جویی و حل مساله را در اتکا به دیگران، بعید می بیند.

ادبیات ارتباط با دیگران در او تنزل پیدا می کند چون بخشی از آن به تجربه زیستی نیز برمی گردد.

حلقه های افراد سودجو تشکیل می شود.

بدبینی از بیرون به دلیل همین ارتباطات محدود شکل می گیرد: آنها چه کار می کنند؟

خودانزوایی شکل می گیرد.

جامعه پرخاشگر می شود.

هوش فردی افزایش پیدا می کند. هوش جمعی کاهش.

توانایی کار گروهی به دلیل به دوش کشیدن بارهای سنگین فردی کاهش پیدا می کند.

اعتبار زدایی در سطوح بالا را سبب می شود.

ناکارامدی ها، سرخوردگی های فردی را افزایش می دهد.

انعطاف فکری و عملی را در پذیرا بودن ایده ها کاهش می دهد.

راه توفّق را خروج از سیستم می بیند.

راهکار

اگر هدف سیستم همسویی و تجمیع است(مراد من کنترل نیست هدایت است). بهترین راهکار روش شناسی حاصل از تجربه خود سیستم در هر یک از مسایل تعریف شده برای رسیدن به نتایج است. باید دید جامعه و افراد آن در قبال شرایط ایجاد شده:

1.چه عکس العملی از خود بروز داده اند

2.چگونه با شرایط تطبیق پیدا کرده اند

3.در کجا غیر همسو هستند

4.چه راهکارهایی را دنبال می کنند

5.چقدر تضاد منافع شدت پیدا کرده است

6.نتیجه در هر مورد خاص چگونه رقم خورده است

7.کجا دخالتم را کم کنم

8.چگونه به جامعه اعتماد کنم و چگونه اعتماد سازی کنم؟

9.به رسمیت شناسی سلیقه ها و عقاید هنجار(مستلزم یک بررسی تخصصی است)

10.مشوق ها و تسهیلات مرتبط در ازای حرکت در چارچوب پبش بینی شده

11. چارچوب پبش بینی شده بین احزاب و دانشگاهیان تحلیل و ارتقا می یابد و در مجلس و نهاد قضایی بررسی می شود.

12.ریل گذاری کنم. این قسمت یک نکته قابل اتکا برای اعتماد سازی عملی است. چرا که گام های بعدی جامعه را مشخص و محکم می کند. مسیرهای اقدام، رجوع و مرجع را تعیین می کند. هر شخص به معنای واقعی و براساس دانش و شناخت می تواند نقش خود را در جامعه بیابد و ایفا کند

13.اقیانوس پهناور اما کم عمق امکان خشک شدن دارد. مراقب باشیم