تو پله های دادگاه که راه می رفتم از دیدنشون هراس داشتم. نه اینکه بترسم فقط نمی دونم این حجم از تنفر چطور سراغم اومده بود. سرم پایین بود تا کسی رو نبینم.
بی شرفه بی همه چیزه حروم...
اِ اِ اِ ! خانم مودب باشید. دادگاهه.
گوشام تیز شد.
چیه؟ دستبند به دست منه باشه، بی همه چیزیشم مال من. تو که خوبی؟
رد سکه هات راه افتادی، ندارم بدم. چکار می خوان بکنن. فکر نکنم زندان چندان بد باشه. بهتر از کنار یه سگ بودنه!
ای بابا، مودب باشید جفتتون. سرکار خانم رو هدایت کن سالن اونوری نبینن همو...
قدمهام گُر گرفت. به سرعت از در دادگاه زدم بیرون. سواره یه تاکسی شدم.
سلام داداش.
سلام.
بیا این کارت رو بگیر، این قیافه ها رو می شناسم. وکیلم.
بدم نیومد. با لبخند کارتشو گرفتم.
آره دادش خودم تازه از بند اومدم بیرون؟
جدی؟ طلاق، مهریه؟! چی؟؟
نه بابا، طرف موکلم بهم فحش ناموس داد. جوری زدمش دیه و حبس برام بریدن. چون وکیل بودم چم و خم راه رو بلد بودم. هم حساب شده زدم هم حساب شده تو بودم. زندانو میگم.
آها خوشم اومد دمت گرم.
آره خودمم خوشم اومد.
تا موقعی که پیاده شد سکوت لب ها و فریاد افکار چنان بود که فقط فرصت کردم از پنجره تاکسی با دست جواب خداحافظیش رو بدم.