ابو ریحان بیرونی را دیدند که قبل از مرگ در حال انتشار پُستی در ویرگول بود.بدو گفتند :تو را چه می شود و این احوال چیست؟(و منظورشان این بود که داری میمیری،بیا برو بیرون دیگه!)گفت:بنویسم و بمیرم بهتر است یا ننوشته بروم؟چون پُستش در آمد دیدند که پُستی است سخت عجب که همه را سوالات در بر گرفته،بدین شرح:
1/چرا اکثر قریب به اتفاق نویسندگان قبل از انقلاب سابقه ی زندان رفتن در زمان پهلوی دوم را دارند؟ مشکلشان با شاه چه بوده؟
2/چرا افراد فوق الذکر (و همچنین هنرمندان کشور)با اینکه مخالف شاه بوده اند با جمهوری اسلامی آبشان توی یک جوی نمی رود؟(افراد محدودی مثل محمود فرشچیان را فاکتور بگیرید)
3/چرا اینان اکثرا در خارج از کشور زندگی می کنند؟(مخصوصا نویسندگان که باید در اجتماع باشند یا شاعری مثل«ه.الف.سایه»)
4/چرا حکم هر مسئله ای را از مراجع تقلید می پرسی می گویند:احتیاط آن است که...و جواب قطعی نمی دهند(این سوال را مرحوم محمد تقی بافقی مطرح کرد و با جوابش استدلال کرد که امام زمانی وجود دارد)
5/چرا خدا در قرآن اینقدر به موسی و بنی اسرائیل گیر داده؟مگر بقیه اقوام آدم نیستند؟
6/آیا اسرائیلی که ما با آن مخالفیم را نوعی از یهودیان پولدار تندرو تشکیل داده اند یا اساسا مقوله ی یهودیت بهانه ای برای غیر یهودیان مسیحی مانند انگلیس و آمریکااست که با زنده کردن آرزوی یهودیان 3000 سال پیش به مسلمانان ضربه بزنند؟
7/چرا ما از مهریه های زیاد گله مندیم ولی اگر برای خواهر خودمان خواستگار بیاید حاضر نمی شویم مهریه ی 14 سکه طلا را قبول کنیم؟
8/چرا پُست هایی با عنوان «مستر آجو پاسخ می دهد»توسط ویرگول حذف نشد؟
9./چرا دست انداز از بیست سال پیش به طور حرفه ای نویسندگی را دنبال نکرد؟
10/چرا خیلی از پست هایی که تگ«حال خوبتو با من تقسیم کن» می خوره ربطی به این موضوع نداره؟
چرا داستان نویس های ویرگول دوست ندارند از اونجایی که هستند یک قدم بیان جلو؟
