فکر کنم همه ما سالیان دراز (تقریبا به همون اندازه که از خدا عمر گرفتیم!) یک شب خاص در سال رو بهمون گفتند که طولانی ترین شب ساله. این شب از نظر علمی، لحظه رخ دادن انقلاب زمستانی‌ست که طی اون، چرخش زمین به دور خورشید به سمت کوتاه شدن شب و بلند شدن روز میره تا دوباره زمین جان تازه‌ای بگیره. در اساطیر، ادیان و فرهنگهای مختلف هم روزها و اسمهای مختلفی برای پاسداشت این روز دارند.
حتی یلدای خودمون هم گذشته از این که لحظه رخداد یک رویداد طبیعیه، فلسفه و تاریخی داره. این تاریخ به آیین‌های گذشته ایرانیان، تولد مجدد ایزدبانوی مهر و تولد مجدد خورشید برمیگرده. راستش نمی‌خوام داستان رو بازگو کنم، خودتون در موردش جست و جو کنید ... .
اما امشب، اصلا قصد نوشتن نداشتم. چندین روزه که به سد نویسندگی خوردم. نه کد میتونم بزنم نه ساز. نه حتی میتونم بیش از ۳-۴ دقیقه به مانیتور نگاه کنم و مطلب بخونم یا حتی پیامهای بلندی که در تلگرام برام ارسال شدند رو بخونم و پاسخ بدم. اومدم ویرگول، دیدم گفته «بیا از یلدا بنویس [قناری]» و خب گفتم مشکلی نیست، مینویسم.
چند سال اخیر یلداهای پرماجرایی داشتم! بذارید از سال ۹۲ براتون شروع کنم! سال ۹۲ من پیش‌دانشگاهی بودم. سالی که به سال «سرنوشت‌ساز» معروفه. سالی که اگر یکم شل بگیری، نتیجه کنکورت میاد سربازی قبول میشی ? درست یادم نیست. راستش رو بخواید تنها سالی از زندگیمه که فقط سایه ازش تو ذهنمه! یادم نیست دقیقا یلداش کجا بودم و چه میکردم. حدس قریب به واقعم اینه که در مدرسه، اردوی مطالعاتی بود و تا پاسی از شب رو در مدرسه گذروندم نه خونه. شاید هم درست یادم نباشه؛ شاید خونه مادربزرگم بودیم و برای پسردایی کوچیکه - که متولد یلداست - جشن گرفتیم (راستی این بچه هم دیگه خیلی بچه نیست! سال دیگه کنکوری میشه :') پیر شدیم حاج آقا!). بهرحال اون یلدا با خوبی و بدی‌هاش، اشکها و لبخندهاش، خوشی و اضطرابهاش، گذشت!
یلدای ۹۳ برام جذابتر شد. اولین سال دانشجوییم بود. شما اولین سال دانشجوییتون یادتونه؟ راستش دانشجو بودن به من حس «بزرگ شدن» داد. تنها خوبی دانشگاه برای من همین بود. بزرگ شده بودم. حس میکردم قوی و مستقلم. حس میکردم الان دیگه به چشم بچه‌ای که چیزی نمی‌فهمه، بهم نگاه نمیکنن. شاید اشتباه میکردم اما این احساسات، غیرقابل خریدن. نمی‌دونم کسایی که میرن خدمت هم چنین حسی دارند یا نه؟ ولی مسلما اونها هم میتونن داستانهای خودشون رو بگن ... .
رسید به ۹۴ ...
یادمه درست یلدای ۹۴ اتفاقات عجیب و غریب برام افتاد. حس خوب دوست داشتن رو تجربه کردم. البته بعدها فهمیدم طرف آدم اشتباهی بوده، ولی خب همین که تجربه کردم و کتکش هم خوردم! خودش یه درسی از زندگی بود.
به نظر میرسه زندگی خشن ترین معلم روزگاره! میدونید کم‌کم دارم به این نتیجه می‌رسم که هر بلایی سرمون میاد، حتی اگر هزاران نفر آدم رو لیست کنیم و بگیم تقصیر اینا بود! ته تهش به خودمون میرسه. مثل عاشق آدم اشتباهی شدن. مثل رشته اشتباه خوندن. مثل ورود به شغل اشتباه. مثل ازدواج کردن و وارد رابطه شدن با انسانی که انسان ما نیست! و هزاران مثال دیگر. این قرار نبود یلدایی باشه. میتونم براش یه تاپیک جدا باز کنم راستش. پس بگذریم.
شاید عجیب باشه ولی ۹۵، ۹۶ و ۹۷ دقیقا اتفاق خاصی نیفتاد! دقیقا روتین خودش رو داشت. تو خونه نشستم، همراه پدر مادرم هندونه و انار خوردم و تلویزیون دیدم و تمام. امسال هم که در خدمت شمام! تنها فرقش اینه که خونه عوض شده. چند کیلومتری دورتر از خونه قبلی شده؛ اما خب خدا رو شکر، مال خودمونه! اما اتفاقی که خاصه یلدا باشه؟ نه نیفتاده ...
راستش نمی‌خوام ادای مظلوم‌ها رو دربیارم (چون اگر بشناسیدم میدونید نه تنها آدم مظلومی نیستم به جاش کاملا ظالم هم هستم ?) ولی خب تا این یلدا اتفاقای خوبی برام نیفتاده. بازش نمی‌کنم ولی این یلدا برام به قیمت نه شنیدن های مکرر، پایان یک دوستی عمیق (که امیدوارم دوباره احیاء بشه) و تشدید حالات روحی مثل اضطراب بود.
شاید باید تو سالنامه ۹۸ ام بنویسم، اما حقیقتش بذارید اشاره کنم که چقدر ادارات دولتی و بروکراسیشون هم حوصله سربره :)) ان‌شاءالله در ماه‌های آتی، براتون خواهم نوشت که چی شد چی نشد چون چندین و چند مطلب بلند و بالا دارم.
خلاصه که سرتون رو خیلی درد آوردم. خلاصه‌ش کنم. یلداتون مبارک. آزاد و شاد باشید :)
