این روزها، بسیاری از افراد به دنبال یک راه نسبتا ساده برای پیدا کردن کارهای خارج از کشور و یا روشی برای تسهیل مهاجرت هستند. معمولا هم ترجیحشون اینه که از طریق برنامه‌نویسی این کار رو بکنن. چرا که برنامه‌نویسی یکی از حوزه‌هاییه که این روزها، شدیدا مشتری داره و کلی استارتاپ و شرکت تکنولوژی جدید در دنیا هرروز داره تاسیس میشه و طبیعتا برنامه‌نویس میخوان.
در گشت و گذاری که در اینترنت داشتم، دیدم که بسیاری از برنامه‌نویسان و توسعه‌دهندگان اومدن و «نقشه راه» منتشر کردند. نقشه‌های راه، بسیار خوبن اما کافی نیستن. به همین دلیل من تصمیم گرفتم که داستان برنامه‌نویس شدن خودم رو بگم.
تفاوت مطالبی که با عنوان «نقشه راه» منتشر میشن با «داستان من» می‌دونید چیه؟ تفاوت گوگل مپز با تجربه زندگی در یک شهر. مثلا با گوگل مپز، شما به راحتی می‌تونید اسم محله‌های بندرعباس رو ببینید؛ اما نمی‌تونید ایده‌ای از زندگی در اون شهر داشته باشید. حالا فکر کنید ساکنین شهر بندرعباس، شروع کنن به تولید محتوا پیرامون تجربه زندگیشون در اون شهر. حالا با کنار هم گذاشتن این‌ها، شما راحت‌تر می‌تونید برای زندگی در این شهر تصمیم بگیرید. در برنامه‌نویسی هم همینه :)
قسمت اول داستان، برمی‌گرده به این که چرا من شروع کردم و اصلا چی شد که شروع کردم. خیلی جزییات از نوجوانی من در این قسمت مشهوده و خب می‌تونه برای نوجوانانی که میخوان برنامه‌نویس بشن راهنمای نسبتا خوبی باشه.
البته در اینجا یه چیزی رو اضافه می‌کنم (که در مطلب اصلی نیست...) و اون اینه که در نوجوانی ما معمولا شتاب‌زده‌ایم. توصیه من به شما اینه که شتاب‌زده نباشید. ترمز خطر رو به موقع بکشید و به کارهایی که می‌کنید، فکر کنید. اینطوری واکنش‌ها و حرکات هیجانیتون هم کمتر میشن :)
قسمت نخست، در این لینک نوشته شده و خب دوست دارم بعد از این که خوندینش، نظرتون رو با من به اشتراک بذارید :)
در قسمت دوم، از زمانی که وارد دانشگاه شدم تا زمانی که وارد بازار کار میشم رو توضیح دادم. بیشتر از اون حقیقتا دیگه مناسب «داستان من» نبود. می‌دونید چرا؟ چون هر تجربه کاری، منحصر به فرده و نیاز داره که مجزا بیان و بررسی بشه.
در این یکی مطلب، به قدر کافی از خاطرات دانشگاه براتون میگم و خب اطمینان می‌دم که مطالبی که پیرامون دانشگاه نوشتم، کلیشه‌ای نیست (نه دفاع غیرمنطقی و توهین به قشر دانشگاه‌نرفته؛ نه منع افراد از دانشگاه و برچسب زدن به دانشگاه‌رفته‌ها) و بیان تجاربیه که باعث شد من چیزی بشم که الان هستم. پس توصیه من اینه که حتما حتما بخونیدش :)
قسمت دوم هم از این لینک در دسترسه و می‌تونید بخونید:
مدتیه که خیلی کم می‌تونم محتوای به قولی ارجینال چه برای بلاگ شخصی و چه برای ویرگول پیدا کنم. همین موضوع معضلی شده که نمی‌دونم دقیقا چی رو کجا بنویسم و چطور بین محتواهام تفکیک کنم. بنابراین، ویرگول فعلا برای من جاییه که در مورد مطالب وبلاگ شخصیم صحبت کنم تا یک مطلب خوب ارجینال براش بیابم.
بگذریم از این حرف‌ها، جدیدا دیدم که دوستانم حرکتی به اسم «کافیته» شروع کردند که به شما اجازه میده برای من یک قهوه داغ و خوشمزه بخرید. آیا می‌خرید؟ :) این هم لینک کافیته من:
در آخر هم، ازتون بابت وقتی که می‌ذارید و مطالب رو می‌خونید، تشکر می‌کنم. واقعا این وقتی که صرف خوندن مطالب می‌کنید؛ برای من ارزشمنده :)
