ساعت ۲۰ امشب، یا به طور قطعیتر و بهتر میتوان گفت حدود ۲۱ یا ۲۲، یک هفته کامل میشود که دسترسی به اینترنت بینالملل، پیامرسانهای داخلی، ارسال پیام کوتاه و تماس از خارج از کشور قطع است. همه اینها در حالی است که برخی از رسانهها از همان روز اول، متصل به اینترنت بینالملل بودند و این خود علاوه بر این که نشانگر تبعیض آشکار دیجیتال است، اصل بیطرفه شبکه را هم زیر سوال میبرد.
گرچه انتظار میرود پس از یک هفته و آرامش حاکم بر جامعه (به گفته رسانهها) محدودیتها رفع شوند، هنوز روی بسیاری از پلتفرمها محدودیتهای عجیب وجود دارد. برای مثال هنوز بخش «نظرات» در وبسایت دیجیاتو بسته شده و در وبسایت خبری «زومیت» نیز نظرات شما باید ابتدا توسط مدیران سایت تایید و سپس نمایش داده شود.
همچنان چت در پیامرسانهای داخلی مانند ایتا، روبیکا، بله و سروشپلاس با مشکل مواجه است و تنها بخشی از کاربران مانند خبرگزاریها دسترسیهای لازم برای ارسال پیام را دارند که در یادداشتی در زومیت نیز اشاره شده «پیامرسانهای داخلی نیز مانند تلویزیون و رادیو به یک رسانه یک طرفه تبدیل شدهاند». همچنین در گوشه و کنار اینترنت محدود، خوانده میشود که دولت، در پی بازگرداندن اینترنت به بازیگران بزرگ اقتصاد دیجیتال است.
بازگردانی اینترنت به بزرگان اقتصاد دیجیتال مانند دیجیکالا یا اسنپ، گرچه اقدامی است که میتواند در کوتاهمدت خوب باشد اما چیزی جز «اینتزنت طبقاتی» نیست و تبعات بلندمدت خوبی نخواهد داشت. همانطور که جو و توفانی در شبکههای اجتماعی خارجی پیرامون «سیمکارت سفید» پس از علنی شدن لوکیشن حسابهای کاربری توسط پلتفرم X (توییتر سابق) به راه افتاد.
در همین حال، کارزار بازگردانی اینترنت به حالت عادی، بیش از بیستهزار امضاء دریافت کرده که طبق آمار وبسایت کارزار حدود ۶۷٪ از هدف این کارزار تا «پیگیری ویژه کارزار» را پیموده و تنها ۳۳ درصد فاصله دارد. مانند گذشته تقاضا میکنم «برای شنیده شدن صدا» این کارزار را از طریق این لینک امضا نمایید.
در انتها، باید بگویم که پیرامون چت آپارات، ظاهرا چتباکسهای لایو استریمها بازگشایی شده ولی کاربران تنها میتوانند «ایموجی» ارسال نمایند. از چت در دیوار و سایر پلتفرمهای دارای چتباکس، اخباری در دسترس نیست. لازم به ذکر است که هنوز «جدیدترینها» در ویرگول، به دست نمیرسند و بخش نظرات وبسایت کارزار نیز انگار قفل شدهاند و نظر جدیدی توسط مدیران، خوانده نمیشود.