هرقدر از ابزارهای ارتباط جمعی دورتر میشم، بیخوابتر میشم. انگار که ته دلم یه امیدی هست که عه! بالاخره یه نوتیف از تلگرام روی گوشیم اومد. بالاخره فلان اپ وصل شد. بالاخره میشه رفت ردیت رو چرخید و دید چه خبره. میبینید؟ اینها برای یک شهروند عادی شاید در همین کشورهای همسایه خودمان اصلا چالش نباشند، بخشی از روزمره باشند.
حالا یک هفته شده که برای ما، حتی استفاده از جایگزینهای زوری (که قطعا به محض درست شدن سیستم SMS تمامی حسابهای کاربریم رو حذف میکنم، همونطوری که در ویراستی کردم) هم شده چالش. چالش این که پیام خصوصی سهراب رو باز میکنم و تایپ میکنم «بعععععععع» و خب حس میکنم روزی که «بله» وصل بشه، سهراب به جای خصوصی من با یک گله گوسفند روبرو شده (خدا چی کارت کنه سروش با این چیزی که انداختی تو زبون ما!) در عین حال همه اخبار یکطرفه شده. نمیشه رفت بلومبرگ و نیویورک تایمز و ... رو خوند، فقط بریدههاییش در کانالهای بله داره میاد که خب مشخصه دیگه...
حتی زومیت و دیجیاتو هم خبر جدیدی کار نکردند که حداقل اینجا براتون بازگو کنم. فقط یک چیز بگم. ویرگول، آلترناتیو توییتر نیست. ما از سر ناچاری توییترش کردیم. شما یکم اسکرول کن همین پروفایل من برو تا قبل جنگ ۱۲ روزه میبینی کاربرد اصلیش چی بوده!