هفته پیش خیلی سخت گذشت. شاید یکی از پرفشارترین هفتههایی که برهمه ما گذشت ... از اون یک هفته که در آبان ماه اینترنت نداشتیم هم شاید حتی بدتر. قصد سیاسی نویسی و سیاستنگاری ندارم که شدیدا ازش خسته شدم انقدر این روزها در خونه و دانشگاه و محل کار و ... در موردش حرف زده شده. فقط میخواستم در مورد «دل و دماغ» بنویسم.

پای لپتاپ نشستن و کد زدن؛ پای ساز نشستن و حتی نواختن یه قطعه از پیش نوشته شده؛ خوندن اون چرندیاتی که به اسم درس بهمون غالب کردند و مشخص نیست اصلا چرا میخونیم، هر کدوم یه پیشزمینه روانی نیاز دارند. فکر کنم این همون چیزیه که قدیمیا بهش میگفتن «دل و دماغ». به کلمه دل و دماغ فکر کردید؟ مسلمه که اینجا دل به معنای قلبه. دماغ هم (اگر دَماغ فرضش کنیم) ابزاری که باهاش نفس میکشیم ...
همون نفسی که دَمِش ممد حیاته و بازدمش، مفرح ذات. قلب هم که مشخصه. یه پمپه تو سینه آدمیزاد که خونرسانی میکنه ... یعنی دل و دماغ داشتن، اشاره داشته به «زنده بودن برای کاری» ؟ یعنی ما که الان دل و دماغ نداریم، دیگه زنده نیستیم؟ پیچیدهست ... دل و دماغ نداشتن برای سادهترین کارهایی که هرروز میکردیم هم یه جورایی شده آرزو.
فقط نوشتم که نوشته باشم. حتی خودم هم نمیدونم معنایی داشت این نوشته یا نه ...