داشتم در پیام رسان لعنتشدهی «بله» لیست مخاطبین را بالا و پایین میکردم که ببینم کدامیک از دوستانم در این پیامرسان حساب کاربری ساختهاند. با چهرههایی مواجه شدم که شاید چندین ماه و حتی چند سال بود که صحبتی نکرده بودیم یا نهایت صحبتمان، این بود که سوالی فنی از هم بپرسیم و قضیه سرو تهش هم بیاید.
چشمم به پروفایلی خورد، پیامی ارسال کردم، انتظار داشتم وقتی وضعیتش به «برخط» تغییر میکند حداقل جواب سلام بدهد اما در همین شرایط هم به «گوست کردن» ادامه میدهد. قدیم میگفتند شرایط خاص آدمها را با یکدیگر بهتر و دوستتر میکند، اما در روزهای گذشته خلاف آن را دیدهایم.
مردم بیحوصله شدهاند. پرخاشجو و پرخاشگر شدهاند. دیگر سطح تحمل بالایی از خود نشان نمیدهند و اگر لازم باشد «مراعات حال» شما را نیز نمیکنند. مهم نیست مسن باشید، مریض باشید، زن و مرد باشید، سیاه یا سفید یا رنگینکمانی باشید، هرچه باشید از تیررس این خشم عمومی در امان نیستید.
در همین حال، در پای پستهای ویرگول هم برخی انگار ماموریت دارند بنزین در آتش این خشم بریزند. شخصا ترجیحم این است که طوری برخورد کنم که این قماش بیبتهی بیاصل و نسب بیهمهچیز ترول، انگار وجود خارجی ندارند. چرا که اینان از خشم و اضطراب من و شماست که تغذیه میکنند.
خلاصهاش کنم، احوال این روزها خوب نیست. همه چیز بوی سرب داغ میدهد.