بعضی از قسمت های زندگی مثل یک بازیه که ناخوانده از راه رسیده، بی دعوت سرک میکشه توی دقایق خاطراتت!
یکی از قشنگ ترین این ناخوانده ها خدمت سربازیه.
میشه برگردم عقب؟؟ توی همون روزایی که خیلی جدی میگرفتمش و ازش فرار میکردم. امروز فهمیدم اون تنها یک بازی بوده و البته نا خوانده وسر زده.
نمیدونم چی شد که یهویی توی کوچه پس کوچه خاطرات، رسیدم به غروبی که دشت بالا دست اردوگاه نظامی مرزن آباد چالوس، با بقیه هم خدمتی ها، چادر برپا میکردیم
یک پتوی سبز اجنی زیر، یکی همبرای رو اندار، فردای اون روز خنکی هوا، تکون دادن پتو ها، جا کردن توی کوله، میدون تیر.
شایعه کرده بودن اگر درست بزنید وسط هدف میبرمون لب مرز میشیم تک تیر اندار؛ واویلا از این همه توهم، داعش و مرز و شریت شیرین شهادت!!!
ما هم آسمون خدا رو هدف قرا میدادیم مبادا...
دوست داشتم برم توی اون روزها غرق بشم
همش یک بازی ناخوانده بود و زیادی جدی گرفتمش.
امان از تخیل