نمیدونم چند سال، چند ماه، چند روزه که با افسردگی دست به یقهای. شاید قرصای آبی هم دیگه زورشون بهش نرسه. شاید هر هفته میشینی روی مبل مقابل درمانگرت. بعد از جلسه درمانم احتمالا کل راه تا خونهرو گریه میکنی.
اما همه چیز مثل قبل اون یک ساعت اتاق درمانه. هنوز نفست داره بند میاد، فکرا دستشونو گذاشتن روی دکمه مغزت و برنمیدارن. درمانگرت بهت گفته باید علیه افکار خودکشیت نقشه بچینی. نقشه بچینی که خنثیشون کنی. ازت کار سختی میخواد. ازت میخواد تویی فکر نه یقین داری که بازندهای و لایق زندگی نیستی، قهرمان باشی. امیدوارم حداقل امشبو علیهشون نقشه چیده باشی و خنثیشون کرده باشی. یه امشبو به علت زنده بودن و هیچ چیز دیگه فکر نکن. فقط قهرمان باش. یه قهرمان قلابی زل بزن توی چشماش و هر کاری میگه انجام نده.
از فردای این روزا بگم برات؟
یه شبایی میرسه استخونات پودر میشن، یه دیو تو وجودت داد میزنه هیچکس دوستت نداره واسه چی میخوای بمونی؟ احتمالا بلند گریه میکنی، نفست بند میاد مثل همون روزا، دستات قفل میکنن، اول شاید تسلیمش بشی. زمان میگذره. نگاهش میکنی. داره دماغش دراز میشه. دروغشو باور نمیکنی. میگی بذار حالا یه امشبو بمونم. رنجها هنوزم هستن. چیزایی که ترسناک بودو داری تجربه میکنی. ولی میخوای بمونی. بدون اینکه قرص بخوری، یا بری پیش درمانگرت. یادگرفتی از خودت که لایق بودنه مراقبت کنی. تو بازنده نیستی دورت بگردم.
فکرشو میکردی که یه روز به اینجا برسی؟ گمون نکنم:) یه روز دستوپا بزنی برای موندن؟ یه روز جدی جدی قهرمان باشی و نقشهشو خنثی کنی.
نمیدونم چه اتفاقی رو تجربه کردی و تهش شده افسردگی اما یه چیزو میدونم. اون دیو لعنتی داره بهت دروغ میگه.