ارزش تو از نگاه دیگران نمیآید...

تا حالا شده حال خوبت، خیلی وابسته به رفتار یک نفر باشه؟
یک نفر ازت تعریف کنه و یکدفعه احساس کنی چقدر دوستداشتنی و باارزشی...
اما همان آدم کمی سرد بشه، جواب پیامت رو نده، ازت انتقاد کنه یا انتخابت نکنه...
و ناگهان با خودت فکر کنی:
«نکنه کافی نیستم؟»
«نکنه یه ایرادی دارم؟»
«نکنه من به اندازه کافی خوب نیستم؟»
اگر این تجربه برات آشناست، بدون که تنها نیستی.
خیلی از زنها بدون اینکه متوجه باشند، بخشی از احساس ارزشمندیشون رو به نگاه دیگران گره میزنند.
به تأیید شدن.
به دوست داشته شدن.
به ظاهر.
به موفقیت.
به رابطه.
به اینکه دیگران دربارهشان چه فکری میکنند.
و مشکل از جایی شروع میشود که ارزش خودمان را با این چیزها اندازه میگیریم.
مثلاً...
اگر زیباتر باشم، ارزشمندترم.
اگر موفقتر باشم، ارزشمندترم.
اگر فلانی دوستم داشته باشد، پس دوستداشتنیام.
اگر دیگران تأییدم کنند، پس انتخاب درستی کردهام.
اگر کسی ترکم نکند، پس لابد کافی بودهام.
اما عزیزم...
ارزشمندی تو قرار نیست هر روز با رفتار دیگران بالا و پایین شود.
اینکه کسی تو را انتخاب نکرده، به این معنی نیست که تو انتخابنشدنی هستی.
اینکه کسی قدر محبتت را ندانسته، به این معنی نیست که محبت تو بیارزش بوده.
اینکه در کاری شکست خوردهای، به این معنی نیست که آدم شکستخوردهای هستی.
و حتی اینکه امروز از خودت راضی نیستی...
به این معنی نیست که ارزش کمتری داری.
اینجا یک تفاوت مهم وجود دارد:
«من اشتباه کردم» با «من آدم اشتباهی هستم» فرق دارد.
«این رابطه برای من مناسب نبود» با «من دوستداشتنی نیستم» فرق دارد.
«امروز حالم خوب نیست» با «من آدم ضعیفی هستم» فرق دارد.
ما خیلی وقتها یک اتفاق را تبدیل میکنیم به یک حکم درباره تمام وجودمان.
یک شکست...
میشود «من هیچوقت موفق نمیشم.»
یک رابطه ناموفق...
میشود «هیچکس منو واقعاً دوست نداره.»
یک انتقاد...
میشود «من کافی نیستم.»
و اینجاست که عزتنفس آسیب میبیند.
عزتنفس فقط این نیست که جلوی آینه به خودت بگی:
«من عالیام.»
عزتنفس عمیقتر از این حرفهاست.
یعنی تصویری که از خودت داری، فقط بر اساس تشویق و تأیید دیگران ساخته نشده باشد.
یعنی وقتی کسی تو را تأیید نمیکند، هنوز بتوانی خودت را ببینی.
یعنی وقتی اشتباه میکنی، تمام هویتت را زیر سؤال نبری.
یعنی بتوانی هم نقاط قوتت را ببینی، هم ضعفهایت را؛ بدون اینکه به خاطر ضعفهایت، ارزش انسانی خودت را انکار کنی.
و یک نکته جالب در پژوهشهای روانشناسی وجود دارد.
عزتنفس یک چیز کاملاً ثابت و تغییرناپذیر نیست.
در طول زندگی میتواند تغییر کند.
تجربههای ما، رابطهها، موفقیتها، شکستها و حتی نحوهای که خودمان را تفسیر میکنیم، میتوانند روی آن اثر بگذارند.
پس اگر امروز احساس میکنی اعتمادبهنفست کم شده...
اگر مدام خودت را با دیگران مقایسه میکنی...
اگر خیلی به تأیید دیگران نیاز داری...
این به این معنی نیست که «من همینم و دیگه نمیتونم تغییر کنم.»
میتوانی کمکم رابطهات را با خودت بازسازی کنی.
اما از کجا؟
از یک سؤال ساده.
هر وقت متوجه شدی داری ارزش خودت را از رفتار یک نفر میگیری، از خودت بپرس:
«اگر این آدم امروز منو تأیید نکنه، آیا واقعاً ارزش من کمتر شده؟»
و بعد...
یک سؤال دیگر:
«من درباره خودم چه چیزی میدونم که ربطی به نظر دیگران نداره؟»
شاید بگی:
من آدم مسئولیتپذیریام.
من مهربونم.
من برای رشد خودم تلاش میکنم.
من از پس خیلی از روزهای سخت برآمدم.
من چیزهایی یاد گرفتهام.
من هنوز دارم تلاش میکنم.
اینها چیزهایی هستند که ارزش تو را به تعداد لایکها، پیامها، تعریفها یا تأیید دیگران وابسته نمیکنند.
و یک چیز دیگر را هم میخواهم آرام در گوشت بگویم...
تو لازم نیست برای ارزشمند بودن، همیشه بهترین باشی.
لازم نیست همیشه زیباترین باشی.
لازم نیست همیشه قوی باشی.
لازم نیست همه دوستت داشته باشند.
لازم نیست هیچوقت اشتباه نکنی.
لازم نیست زندگیات همیشه مرتب و بینقص باشد.
تو میتوانی یک زن در حال رشد باشی...
و همچنان ارزشمند بمانی.
میتوانی هنوز بعضی قسمتهای خودت را دوست نداشته باشی...
و همچنان شایسته احترام باشی.
میتوانی هنوز در مسیر شناخت خودت باشی...
و همچنان کافی باشی.
شاید یکی از قشنگترین اتفاقهایی که در مسیر خودشناسی برای یک زن میافتد، این باشد که کمکم صدای درونش از صدای دیگران بلندتر شود.
دیگر برای هر تصمیمی نپرسد:
«بقیه چی فکرمیکنن؟»
بلکه گاهی از خودش بپرسد:
«من چی میخوام؟»
«این رابطه برای من امنه؟»
«این رفتار با ارزشهای من هماهنگه؟»
«من واقعاً این انتخاب رو میخوام یا فقط میترسم دیگران ناراحت بشن؟»
اینها سؤالهای سادهای به نظر میرسند...
اما میتوانند شروع یک رابطه تازه با خودت باشند.
رابطهای که در آن، خودت را فقط وقتی دوست نداری که دیگران دوستت دارند.
بلکه حتی وقتی کسی تو را نمیفهمد...
وقتی انتخابت نمیکند...
وقتی اشتباه کردهای...
وقتی هنوز به چیزی که میخواهی نرسیدهای...
باز هم طرف خودت میایستی.
نه از سر غرور.
از سر احترام.
چون بالاخره فهمیدهای:
ارزش تو چیزی نیست که دیگران به تو بدهند و هر لحظه بتوانند از تو بگیرند.
تو ارزشمندی...
حتی در مسیر رشد.
حتی با اشتباهاتت.
حتی با ترسهایت.
حتی در روزهایی که خودت هنوز داری خودت را پیدا میکنی. 🤍
و شاید...
این یکی از مهمترین قدمهای «به خودت برگشتن» باشد.
اینکه دیگر خودت را با چشم دیگران اندازه نگیری.
و کمکم...
با چشم خودت ببینی.
---
📚 کتاب «رازهای زنانه»
در «رازهای زنانه» هم بخشی از این مسیر به شناخت بهتر خود، دنیای درونی زن و ساختن رابطهای آگاهانهتر با خود مربوط میشود.
اگر دوست داری کتاب را داشته باشی:
من حدیث بلندیام، نویسنده کتاب «رازهای زنانه»🌷✍🏻
پژوهشگر حوزه بانوان🔎
مدرس توسعه فردی 🌙
همیشه برای من دنیای زنان، با تمام ظرافتها، احساسات، قدرتها و چالشهایش، دنیای مهمی بوده.
اینجا مینویسم درباره چیزهایی که به زندگی واقعی یک زن مربوطاند؛ خودشناسی، سلامت روان، عزتنفس، اعتمادبهنفس، کاریزما، رابطههای سالم، مرزبندی، خودمهربانی و مراقبت از خود.
«به خودت برگرد» هم ادامه همین مسیر است؛ جایی برای پادکستها، نامههای زنانه، شکرگزاری و نیایشهای زنانه و مینیمدیتیشنها.
اگر فکر میکنی گاهی وسط شلوغی زندگی، خودت را فراموش میکنی، شاید اینجا همان جایی باشد که دوباره کمی به خودت برگردی. 🤍🌱
۱. آیدی سفارش کتاب «رازهای زنانه» در روبیکا
@hadisbolandii
۲. لینک «به خودت برگرد»
در روبیکا @hadisbolandi
در ایتا https://eitaa.com/hadisbolandi
در بله @hadisbolandi
و برای ادامه این مسیر، میتوانی همراه «به خودت برگرد» باشی. 🌱
شاید هر بار که اینجا چیزی میخوانی، یک قدم کوچکتر به خودت نزدیک شوی.