یه نهنگ آبی 22 ساله بودم. آزاد و رها از هر دغدغه و مشکلی. بی دلیل بودم و بی دلیل تر زندگی میکردم. امیدی به آینده و دنیا نداشتم. هر کسی از زندگی حرف میزد به حرفاش میخندیدم. نهنگی که هیچ گوش شنوایی برای شنیدن صداش نداشت. یا شاید هم بلند تر از چیزی حرف میزدم که کسی توان شنیدنش رو داشته باشه. بالاخره برای اینکه دیده و شنیده بشم تصمیم گرفتم آروم تر حرف بزنم. تصمیم گرفتم فریادی از سر شوق نزنم. تصمیم گرفتم از دنیای آبی خودم پا رو زمین خاکی آدمهایی بزارم که دوست داشتن من رو هم مثل خودشون رو خاک و زمین ببینن. اونا پرواز من روی پهنه ی آبی روی سرشون رو نمیدیدن، یا شاید نمیخواستن ببین. انقدر نشنیدن انقدر ندیدن تا من برای شنیده شدن سقوط کردم...
