شاید مردانه نباشد درحالیکه من چشم هایم را بسته ام و به صدای لئونارد کوهن گوش میدم، تو بیای و دستم را از کنار پایم بلند کنی و قوس بدهی تا مقابل شانه ات. تن نحیفم را به مبارزه ای نابرابر می کشانی و دست در دستم گره می کنی و مهلت گریز نمی دهی. میفهمی که رهبریِ رقص مان این بار به تو می رسد و مردانه این مسئوليت را گردن می گیری. نه انگار که این همان انگشت های ظریف توست که دور کمرم حلقه زده و اسیرم کرده است.
با هر نفسی که می کشی رجز می خوانی برای ارتش تک نفره ام. کثر شان ات نباشد جنگی تن به تن با مردی از قبل بازنده؟ و حالا برنده...