
انسانی را تصور کنید که پس از سالها راه رفتن و استفاده از حواس مختلف، ناگهان فلج شود. این قطع ارتباط ناگهانی با دنیای اطراف نتیجهای ندارد جز پوچی و بیارزشی. اما برای احساس کردن این پوچی نیازی به فلج شدن واقعی حواس نداریم بلکه قطعی دسترسی به اینترنت هم نقش مشابهی را ایفا میکند.
این روزها بازار قطعی حسابی داغ است. گاهی آب، گاهی برق و گاهی هم اینترنت. گرچه مورد سوم کماهمیتترین در میان این سه مورد است اما دردناکترین آنهاست. حوالی بعد از ظهر امروز دسترسیام به اینترنت قطع شد. از جایم برخاستم و به معنای واقعی کلمه احساس بیخاصیت بودن کردم. بدون اینترنت تقریبن هیچکاری از دستم برنمیآید. تمام منابع تحقیقاتیام گرفته تا ارتباطها همگی در بستری ساختگی قرار دارند نه دنیای واقعی. اما کجای این احساس میلنگد؟
همانطور که قدم میزدم از خود پرسیدم:
یه نفر یه دکمه رو فشار میده و دیگه هیچکاری از دستمون برنمیاد.
این جمله ساده راه به معضلی نوین دارد؛ اینکه توانایی، دانش و از همه مهمتر ارتباط ما هیچکدام در سیطره اختیارمان نیستند. اینترنت و پیشرفت تکنولوژی قرار بود بستری برای سادگی و سهولت باشد، قرار بود دامنه اختیار انسان را گسترش بدهد اما اکنون این اختیار خود تحت انقیاد دیگران است. باری؛ من معتقدم وقت آن رسیده تا در بالشهایمان پول پسانداز کنیم.
منظورم آنست که وقتی تمام دارایی واقعیمان تحت انقیاد یک فضا قرار میگیرد، بایستی فضایی امن و مختص به خودمان ایجاد کنیم. چه بسا بد نیست گاهی از روند اتوماتیکوار فاصله بگیریم و برخی کارها را دستی انجام دهیم. وابستگی بیش از حد به این فضا فلجمان میکند. وقتی که این فضا در دسترسمان است داناییم اما کافیست که دسترسی قطع شود، در این صورت هیچ چیزی برای ارائه نداریم.
از اینها گذشته مسئله صرفن به عدم دسترسی مربوط نمیشود. فضای اینترنت، فضای دستکاری و تحریف است، اطلاعات در ثانیهای تغییر میکنند و الگوها مدام بروز میشوند. راستش را بخواهید من خوشبین نیستم. معتقدم اعتماد بیش از اندازه به این فضا همانند چوب خشکی روی امواج است؛ هیچ پایه و اساسی وجود ندارد، گاهی این سو و گاهی آنسو.
✨ شما چه نظری دارید؟ (البته بجز قطعی اینترنت)