
⚔ یک سپاه را در نظر بگیرید که برای تصرف کشور یا شهری لشکرکشی میکند. در میانههای مسیر فرمانده این سپاه شک میکند که آیا مسیر را درست آمدهاند یا نه. به همین خاطر نقشه را بررسی کرده و در صورت وقوع اشتباه آن را اصلاح میکند.
? حال در مسیر رشد و پیشرفت نیز ممکن است گاهی از خود بپرسیم آیا مسیر را درست طی میکنیم؟
بدانید این سؤال به هیچ عنوان جای عذاب وجدان ندارد چرا که پرسیدن آن موجب میشود نگاهی به مسیر خود بیندازیم و در صورت وجود اشتباهی آن را اصلاح کنیم.
❗ اما مشکل اینجاست که هیچ نقشهای برای مسیر موفقیت وجود ندارد. ما میتوانیم در مسیر دیگران قدم بگذاریم ولی در نظر داشته باشید که برای نوآوری میبایست مسیر خودتان را افتتاح کنیم.
خوشبختانه چندی پیش وقتی کتاب امپراتوری تو در یک کولهپشتی را میخواندم با سه سوالی مواجه شدم که میتواند ما را از بحران نحات دهد. استن للو نویسندهی این کتاب میگوید:

? «تنها راه مقابله با بحران وجودی حاد این است که بحرانهای کوچکتر را مدام مدیریت کنید. من نیز سعی میکنم هر 90 روز یا همان سه ماه یکبار، تمام پروژه را به چالش بکشم. از این طریق میتوانم به همراه گروهم، هر سه ماه بیلانی را تهیه کنم و به این ترتیب دیگر احساس نمیکنم که دچار خودبینی شدهام. در واقع قصد دارم هویت، واقعیت و اهدافم همسو شوند.»
به عبارتی دیگر بهتر است مشکلات را خردخرد حل کنیم تا مبادا روی هم جمع شوند. ضربالمثل قطرهقطره جمع شود وانگهی دریا شود فقط برای منافع نیست بلکه بر مشکلات هم صدق میکند. حال در ادامه او به سه سوالی اشاره میکند که ما را در تشخیص این خرده بحرانها یاری میدهد:
? آیا فعالیتهایم با اهدافم همسو هستند؟
? آیا همان کسی هستم که فکر میکنم؟
? آیا هنوز هم یک چیز میخواهم؟
برای جواب دادن به این سوالها یک کاغذ بردارید و مفصل بنویسید. طفره نروید و ماستمالی نکنید. برخی مشکلات مخفیانه به رشد خود ادامه میدهند و نیاز داریم با بررسی بیشتر آنها را شناسایی کنیم به همین خاطر نوشتن بهترین راهکار است.
راستی شما میتونید بقیه نوشتههای من رو توی وبسایت شخصیم بخونید. کلی مقاله توسعه فردی انتظار شما رو میکشه:
@hadighorbany.ir