فرصت بیسابقه برای من استخدام در کار پردرآمد یا مهاجرت نیست البته اگر این موارد جزو فرصتهای بیسابقه شمرده شوند. فرصت بیسابقه برای من بازگشت به گذشته است اما متاسفانه ممکن نیست.
میخواهم بگویم که اگر قادر بودم به گذشته بازگردم، دست به چه اقداماتی میزدم و چه میراثی برای خود الانم باقی میگذاشتم.
اما فکر کردن به گذشته و اینکه فرصت بیسابقهای اینچنینی به دست بیاورم، من را کاملا نگران میکند.
من هراس آمیخته به اشتیاقی در مورد بازگشت به گذشته دارم، چون مطمئن نیستم که اگر به گذشته بازگردم چه کار خواهم کرد، شاید دوباره روزمرگی من را فرا بگیرد و یا شاید هم با خود بگویم که هنوز فرصت زیادی برایم باقی مانده است و در نتیجه دوباره فرصتسوزی تکرار شود.
یا شاید هم بهانههایم برمن پیروز شوند و اینبار بدتر از دفعهی قبل به دام فرصتسوزی گرفتار شوم.
یکبار زمان را مخاطب خود قرار دادم و به او گفتم که باید به من تضمینی بدهد که با تجربهی فعلیام به ده سال گذشته بازگردم او جوابی نداد و همانطور به من خیره شد. نیازی نبود که مخالفت بکند، از او پرسیدم که چرا نمیتوانم؟
در جواب گفت که تجربه حق تو نیست. البته خودم نیز کمی به آن فکر کردم، فکرش را بکنید که با تجربه فعلی به گذشته بازگردم، آنوقت به راحتی میتوانم از آینده خبر بدهم و پول خوبی به جیب بزنم شاید دلیل مخالفت زمان هم همین امر بود.
یا شاید ممکن بود دیوانه تلقی بشوم خصوصا زمانی که برایشان از پیشرفتهای تکنولوژی میگفتم، برایشان از مریخنورد استقامت میگفتم یا از مرگ عزیزانشان یا شاید هم از شیوع ویروس کرونا.
اما مطمئن نبودم که حتما مسیر فعلیام را دنبال خواهمکرد به همین خاطر از آنجایی که احتیاط شرط عقل است، تصمیم گرفتم از خیر این سفر بگذرم و چشم به آینده بدوزم.
با خود فکر کردم که چه فایدهای دارد تحمل رنجهایی که متحمل آنها شدهام؟
چه فایدهای دارد تجربه حوادث تلخی که از یادمان رفتهاست؟
ممکن است با تجربه دوباره آنها را جاودانه کنم و رنج و عذابم بیشتر شود پس بهتر است بمانم.
تجربه همیشه دیر از راه میرسد، درست زمانی که همه چیز تمام شدهاست و بهفنا رفتهایم از راه میرسد و تضمین میدهد که برای دفعات بعد چنین مشکلی نخواهی داشت ولی از کجا معلوم که شانس دوباره نصیبم شود.
اگر قرار باشد یک جمله در وصف تجربه بگویم این است:
(تجربه استاد بسیار ظالمی است، او اول امتحان میگیرد و بعد که امتحان تمام شد درس میدهد)
البته اگر هم زمان موافقت خود را ابراز میکرد و من را با تجربهفعلیام به گذشته بازمیگرداند، زندگی برایم بسیار کسل کننده میشد چون از تمامی اتفاقات خبردار بودم و چه بسا افسردگی بیشتری هم داشتم درست مثل فیلمی که یکبار آنرا دیدهاید و از همه جزئیات آن اطلاع دارید.
پس چاره چیست؟
ما چارهای نداریم جز اینکه با این قانون کنار بیاییم و هرلحظه خود را برای امتحان آماده نگاه داریم.
و این یعنی رنج