
کارل یونگ شاگرد فروید بود اما به نظر میرسد بین این دو فاصله و اختلاف زیادی وجود دارد. با وجود اینکه برخی معتقدند یونگ ناگفتههای فروید را تکمیل کرده اما من نظر دیگری دارم.
فروید به حقیقت معتقد بود. هر چیزی که از او میپرسیدند ابتدا باید از فیلتر حقیقت عبور میکرد. اگر چیزی حقیقت نداشت به هیچ عنوان آن را نمیپذیرفت. در واقع به همین خاطر بود که مسائلی نظیر دین، دلخوشی و امیدواری را نفی میکرد. سؤال فروید این بود:
آیا حقیقت دارد یا نه؟
اما یونگ در سوی دیگر ماجرا به تاثیر اعتقاد داشت. او معتقد بود در نظر گرفتن حقیقت کمکی نمیکند که هیچ بلکه افراد را به سمت ناامیدی سوق میدهد. به همین خاطر هر وقت از مسائلی غیرمحسوس نظیر دین سخن به میان میآمد او این سؤال را میپرسید:
آیا میتواند حالم را بهتر کند یا نه؟
در واقع میتوانیم ادعا کنیم یونگ در صدد نفی صد درصدی نبود و این به خاطر تفاوت او در جهانبینی است چون بارها ادعا کرده مهم آنست که افراد با وجود آنکه از تمامی امکانات برخوردار نیستند دست کم باید از زندگی لذت ببرند اما فروید بیرحمانه دلخوشی را زیر سؤال میبرد.
حال باید به کدام جهت پناه ببریم؟ آیا دلخوش بودنی که یونگ از آن سخن میگوید میتواند راهنمای مسیرمان باشد؟ یا اینکه باید سیلی واقعیت را نوش جان کنیم؟
مثل همیشه قصد دارم انتخاب را بر عهده خودتان بگذارم، انتقادها و تعریفها را در قالب منصفانهای بیان کنم و این شما باشید که برای خود تصمیم میگیرید.
من ناامیدی که از واقعیت نصیبم میشود را به امیدواری خوشبینی ترجیح میدهم. دست کم تکلیفم مشخص میشود. میدانم که شرایط همین است و باید با آن کنار بیایم. البته به تندی فروید هم نیستم چرا که مسائلی نظیر اعتقاد و امیدواری بخش قابلتوجهی از جهانبینیام را تشکیل میدهد.
از سویی دیگر هم نمیتوانم به جهانبینی یونگ بیاعتنا باشم چون اگر قرار باشد همه را با فیلتر فرویدی قضاوت کنیم، جامعه مملو از انسانهای افسرده میشود. کسانی که در سکوت خود را میخورند و پشت پا میزنند به هر چیزی که به آنها معنا میبخشد. چه بسا قانون را هم زیر سؤال ببرند چون حقیقت ندارد.
در نتیجه میتوانم بگویم در مقام اعتقاد فرویدی هستم اما در مقام عمل یونگی. دوست ندارم واقعیت و حقیقت را نادیده بگیرم اما نمیتوانم خوشبینی یونگی را نیز از دست بدهم. حتی اگر نتوانم مسئلهای غیرقابل محسوس را برای خود هضم کنم، ترجیح میدهم آن را بپذیرم البته به شرطی که به زندگیام معنا بدهد. حال انتخاب با شماست؛ فرویدی هستید یا یونگی؟