
میخواهم شما را با منتقد درونم بیشتر آشنا بکنم، موجودی که ظاهری موجه به خود دارد ولی بس مشئوم و پست تشریف دارد، من او را چلغوز مینامم.
خب واقعیت آن است که نام او در اصل نخودی بود اما این نام نمیتوانست نفرت من را نسبت به منتقد درون بیان کند گرچه کاملا بامسمی است اما ترجیح دادم چلغوز را برگزینم اگر چه که نسبت مشخصی بین آنها نیست.
او وقت و بیوقت اطراف من میپلکد و اشکالات صد من یک غاز وارد میکند، لحظهای نیست که از فشار ان قلت های او در امان باشم. باری اول صبح میآید و در گوشم نجوا میکند که بهتر است دست از نوشتن برداری، آخر این مذخرفات را چه کسی میخواند؟
باری هم میگوید ک هنگاهی به نثر خودت بینداز و خجالت بکش، مایه آبروریزی است، زبان فارسی را تمسخر نکن.
بله میبینید که بیادب هم تشریف دارد!
اما برخورد من با یان انتقادها به چه صورتی است؟
من میدانم که ابتدای هر مسیری مملو از چیزهای جدید و تازه است و نباید از خودم انتظار داشته باشم که راه صد ساله را یک شبه طی بکنم، حتی اگر کسی عاشق نوشتن هم باشد، از تحمل این سختیها نمیتواند شانه خالی کند.
من عملکرد چلغوز را محدود میکنم به مرحله بازنویسی و اصلاح نوشته و اجازه میدهم که بر روی صفحات کاغذ بچرد و هر چه قدر که دوست دارد اشکال بکند.
اما جدال ما به اینجا ختم نمیشود، جناب چلغوز اشکال دیگری وارد میکند مبنی بر اینکه تو خیلی آرام کتاب میخوانی، نگاهی به نویسنده های دیگر بینداز که چطور کتاب هارا درو میکنند.
ماجرا از این قرار است که یکبار جمله ای از استیفن کینگ خواندم که میگفت من خواننده کندی هستم ونمیتوانم بیش از هشتاد و پنج عنوان کتاب در سال بخوانم، این در حالی است که من اگر نهایت سرعت را به کار ببرم میتوانم چهل کتاب در سال بخوانم.
حال همین جمله بهانهای شد تا چلغوز هر روز به من بتازد که تو کم میخوانی اما من با جملهای از محسن کرمی جواب او را دادم.
"نباید تند خواندن کتابها بهانهای شود تا جزئیات آن نادیده گرفتهشود"
حال چلغوز اسلحه را از زیر لباس بیرون میآورد و میگوید:
-قبول است اما اگر نتوانی به این ان قلت من جوال بدهی کارت تمام است.
من را به مبارزهای دعوت میکند خب قبول است.
میگوید که تو گاهی اوقات نمیتوانی همان مقدار که میخواهی بنویسی و در نتیجه کار نیمه تمام باقی میماند.
به او میگویم که قانونی مه مدر برنامهریزی وجود دارد که میگوید:
"تمام و کمال به فردا موکول نکن بلکه نیمی از آن را انجام بده تا تلنبار نشود"
این انتقادها و گوشه زنی ها تنها بخشی از هنرنمایی های این موجود است اما لازم است بدانید که این منتقد در وجود شما هم رخنه کرده است و طوری جاخوش کرده که بیرون کردن آن کاملا غیرممکن به نظر میرسد، میتوان گفت که او از اول در ما نهادینه شده و کاری نمیتوان کرد الا آنکه باید یاد بگیریم چگونه با او کنار بیاییم.