
برخی از کارها به خودی خود ترسناک جلوه میکنند. به عنوان مثال هر وقت پروژهای مثل" نوشتن مقاله برای سایت" را در برنامهام میبینم، چیزی نمانده از ترس رویارویی با آن سکته کنم چرا که نوشتن یک مقاله دمار از روزگارم درمیآورد. مجبورم چندین ساعت مستمر را در سکوت بگذرانم و از خیر تفریح بگذرم. ناگفته نماند این زمان تنها برای نوشتن مقاله است، تحقیق و باقی کارها بماند کنار.
متوجه شدید؟
تعریفهای من از این پروژه شما را هم میترساند چه برسد به خود من که در کانون مواجهه با آن قرار دارم. حال نتیجه این ترس پشت گوش انداختنهای متوالی است. بگذارید مقصودم را طور دیگری توضیح دهم.
امنیت برای ما از اهمیت بالایی برخوردار است. حاضریم از خوشیهایمان بگذریم اما لطمهای به امنیت جانیمان وارد نشود. تصور اینکه روزی از خواب برخیزیم و شاهد جنگی تمام عیار باشیم ما را میترساند. اما ناگفته نماند احساس امنیت هم به اندازهی خود امنیت برای ما ضروری به شمار میرود.
خوب به یاد دارم روزی پدرم گفت:
«بیرون میری مراقب باش. جاهای خلوت نرو. قبل تاریک شدن هوا بیا خونه. شنیدیم که یه بچه رو گرفتن و کلیههاش رو از تنش بیرون کشیدن.»
وحشتناک است. من نمیدانم چنین اتفاقی افتاده یا نه اما علتِ ترس من، وقوع احتمالی آن نیست بلکه از به دام افتادن خودم است. حال مشابه این ترس در انجام کارهای بزرگ هم خودنمایی میکند. ما از خود پروژه یا کار نمیترسیم بلکه از تصورات خود در مورد آن کار میترسیم.
ولی جای نگرانی وجود ندارد. میخواهم ترفندی معرفی کنم که با استفاده از آن میتوانید در برابر ترس خود بایستید و تله پشت گوش انداحتن شکارتان نکند.
بیایید فرض کنیم کار مدنظر ما نوشتن مقالهای دو هزار کلمهای است. ما قرار است با این پیشفرض ادامه بدهیم:

ما عادت داریم مشکل را بزرگ کنیم. از کاه کوه میسازیم و بعد زار میزنیم. توصیه من برای کنار گذاشتن این مشکل، تقسیم کردن کار به بخشهای مختلف است. به عنوان مثال نوشتن مقاله را میتوانیم این گونه تقسیم کنیم:

کلمات بار معنایی عمیقی دارند. هر واژه معنایی متفاوت و در نتیجه تاثیری متفاوت دارد. از طرفی دیگر افعال مشخص میکنند دقیقن قرار است چه کاری انجام دهیم. پس در انتخاب آنها دقت بیشتری به خرج دهیم. حال میخواهم پنج قدم بالا را اصلاح کنم:

سابق هم در مورد اهمیت گام اول صحبت کرده بودیم. گام اول مانند استارت اتومبیل است. باید خیلی ساده و روان باشد تا شما را وارد مسیر کند. همین که حرکت کنید، نصف مشکلتان حل شده. این بماند به عهده خودتان که چگونه گام اول را تشخیص میدهید اما به هر حال در نظر داشته باشید گام اول باید ساده باشد. به عنوان مثال گام اول در مقالهنویسی میتواند "روشن کردن لپتاپ" باشد.
حال نوبت شماست؛ از کدام موارد برنامهریزیتان میترسید؟ چند مدت آنها را به تعویق انداختهاید؟
اگر این مطلب برایتان مفید بود، حتمن با بقیه به اشتراک بگذارید تا آنها هم چاره مشکلشان را بیابند.