جبر خانوادگی
به هر زحمتی که هست خود را ملزم به مطالعه میکنم.این کتاب های لعنتی مثل قرص خواب اورشده اند البته با دوز بالاتر.کتاب ها را که تورق میکنم،چیزی در آنها نمیبینم الا چند تا علامت به درد نخور.یکی شان شبیه عسلی خانه مادربزرگ است و دیگری شبیه به کودکی است که لنگ هایش را بالا برده باشد.اخر مگر ریاضی ضرب و تقسیم نبود؟درس ها از سال گذشته سختتر شده اند و از طرفی هم علاقه من به آنها از بین رفته است البته ناگفته نماند که از اول هم علاقه ای به آنها نداشتم و با اجبار خانواده مجبور به انتخاب آن شدم.حال هم بعد از گذشت چهارسال میگویند که میخواستی انتخاب نکنی.مثلا میخواستند به فامیل ها پز بدهند که پسر ما رشته اش ریاضی فیزیک است.برایم سوال شده که چرا همه فکر میکنند که هنر برای تنبل هاست؟
خیلی از اوقات پدر ومادرها بدون هیچ توجهی به علایق فرزندانشان انهارا مجبور به انجام کارهایی میکنند که خارج از توان آنهاست و این نکته را در نظر ندارند که این اجبار،باعث سرخورده شدن آنها میشود. پس بهتر نیست که گاهی انتخاب مسیر را به عهده غریزه بگذاریم؟غریزه کارش را خوب بلد است و میداند چطور باید از بحران خارج شود فقط به شرطی که خانواده ها دست از امیال خود بردارند و آن ها را به حال خودشان بگذارند.