
اینکه چیزی را دوست داریم دلیل نمیشود که سراغش برویم. نمونههای آنچه میگویم از حد شمارش خارج است ولی ترجیح میدهم برخی موارد شایع آن را برایتان ذکر کنم:
در حال تماشای سمفونی هیجانانگیز هستید. نوازندگان ویولنسل مینوازند و صدا با طنینی حیرتانگیز در گوشهایتان میچرخد و این احساس موجب میشود که لحظهای گمان کنید باید هر چه زودتر بروید و موسیقی یاد بگیریدبا خود میگویید:
«فکرش رو بکن یه روز میخوام روی اون استیج کوفتی ویولنسل بزنم و جمعیت برگاشون بریزه!»
در حال خواندن هریپاتر هستید و صحنههای پرتعلیق آن را دنبال میکنید. هیجان حاصل از کتاب موجب میشود هر چه سریعتر بروید و ویکیپدیای جی.کی.رولینگ را بخوانید. پس از مشاهدهی موفقیتهای او با خود میگویید:
«وای! منم باید برم سراغ نویسندگی! من استعداد نویسندگی دارم!»
در حال تماشای بازی تیم محبوبتان هستید. یکی از بازیکنان در اجرای تکنیکها به قدری روان و مسلط است که از دیدن آن دهانتان باز میماند. خود را در آن لحظهای تصور میکنید که روی چمن سبز ورزشگاه در حضور تشویق هزاران نفر چنین تکنیکهایی را اجرا میکنید. هیجان اولیه موجب میشود با خود بگویید:
«آره! من یه پا کریستین رونالدو ام! همین فردا میرم و کلاس فوتبال ثبتنام میکنم!»
این واکنشها آنی بوده و نهایتن تا پایان موسیقی، کتاب و فوتبال دوام دارند و در بهترین حالت تا چند روز باقی میمانند و رفته رفته از بین میروند. حال فرض کنید که این انتخابهای احساسی وقتی با شکست مواجه میشوند چه باری از سرخوردگی را بر روی دوشتان میگذارند.
اکنون ممکن است با خود بگویید:
«با این حساب دیگه بشینم یه گوشه و دیگه هیچ گُلی نخورم؟»
مساله آنست که شما بایستی هدفمند انتخاب کنید و دیدتان منطقی باشد. منظورم آنست که اگر مسیری را برای ادامه زندگیتان برمیگزینید، در کنار لذتها به دشواریهای آن هم بیندیشید. نواختن موسیقی جدای از لذتی که دارد نیازمند سالهای طولانی تمرین است. نوشتن کتاب جدای از لذتی که دارد نیازمند بارها نوشتن و پاک کردن و انزواست.
من قبول دارم که احساس ما را برمیانگیزاند ولی در نهایت عقل است که به آن جهت میدهد. اگر انتخابهایتان تکبعدی باشد به هر مسیری که قدم بگذارید سرافکنده بازمیگردید و در حیرتید که چرا خبری از علاقه پیشین نیست؟