
تا بحال چندین مرتبه برایتان اتفاق افتاده که کاری را شروع کنید اما مدتی طول نکشد که به طور کلی التزامتان را به آن کار از دست بدهید و به طور کلی بیخیالش بشوید؟
باید اعتراف کنم که بارها و بارها در این دام افتاده ام و هر چه که فراگرفته بودم را از دست دادم.
اما علت چیست؟
چرا بعد از مدتی که به رویاها و خواستههایمان پشت میکنیم آنها هم در اقدامی ناباورانه به ما پشت میکنند؟
جمله ای از گری شنیدم که میگفت اگر بعد از شروع کاری در یک فاصله کوتاه آن را رها کردی بدان تو به آن علاقه نداشته ای و صرفا نسبت به آن کنجکاو بوده ای.
این جمله مثل آب سردی بر روی پیکرهام ریخت و مرا در بهت فرو برد.
من برای مدتی نتوانستم بنویسم،نمیدانم چرا ولی دل و دماغ نوشتن نداشتم.
و از سوی دیگر به یاد این جمله افتادم و باخودم گفتم که یعنی من فقط نسبت به نویسندگی کنجکاو بوده ام و به آن علاقه نداشته ام؟
شک وتردید سراسر وجودم را فراگرفته بود و کاملا احساس پوچی میکردم از اینکه چرا این اتفاق برایم افتاده است؟
اما تجربه های سابق به یاریام شتافتند ومن را از بهت و حیرت نجات دادند.پی بردم که یکی از قطعات زنجیره گم شده است.
جای خالی قطعه التزام حسابی حس میشد.
فرض کنید که قصد مسافرت دارید و برای رسیدن به مقصد باید مسافتی قریب به پانصد کیلومتر را طی کنید،اگر قرار باشد هی ایست بدهید و متوقف شوید،چندین روز طول میکشد که این مسیر را طی بکیند
به عبارتی؛ما اقدام میکنیم اما التزام نداریم.التزام یکی از ارکان اصلی در دنبال کردن اهداف است اگر شما التزام نداشته باشید موفق نمیشوید.
میدانم که گاهی از اوقات آن شور و حرارت اوایل از بین میرود اما چاره ای ندارید جز اینکه بهانه ای برای ادامه دادن پیدا کنید.
نباید زنجیره ی نوشتنتان پاره شود.
این نکته را در نظر داشته باشید که شروع دوباره بعد از مدت زمانی طولانی به این معناست که باید از صفر شروع بکنید پس آهسته رفتن بهتر از آن است که کاملا متوقف شوید.
مسیر نویسندگی فراز و نشیب های زیادی دارد اما آنچه که یک نویسنده را از سایرین متمایز میکند،نه التزام و پشتکار اوست نه استعداد ناباورانه او.