
وقتی از دیگران میپرسم چرا نمیتوانند خطر کنند، در جواب میگویند از شکست میهراسند ولی بیاید به این سؤال کمی موشکافانهتر پاسخ دهیم.
ریشهی این هراس از شکست به منابع ما بازمیگردد. ما چه بخواهیم و چه نخواهیم محدود هستیم. عمرمان محدود است. جوانیمان محدود است. زمانمان محدود است. این محدودیتها موجب میشوند تا ما محافظهکارانهتر پیش برویم ولی این احتیاط بسیاری از اوقات نتیجه عکس میدهد.
فردی را در نظر بگیرید که در بیابانی وسیع گم شده و تنها مقداری میوه در اختیار دارد. ممکن است که روزهای طولانی در راه باشد به همین خاطر در مصرف منابعی که به همراه دارد احتیاط میکند و کمتر میخورد. طولی نمیکشد که میوهها به خاطر گرمای شدید بیابان پلاسیده شده و از بین میروند.
گاهی استفادهی ما از منابعمان به همین شکل است. قصد داریم کاری را شروع کنیم اما با خود میگوییم:
? اگه شکست بخورم چی؟
? اگه نشه باید چیکار کنم؟
در نتیجه به قصد ثواب کردن اقدام میکنیم ولی کباب میشویم. توصیه میکنم برای جلوگیری از پلاسیدن و کپک زدن منابعتان از آنها استفاده کنید چرا که هدررفت آن به مراتب از گندیدنش بهتر است یا به عبارتی دیگر ترجیح میدهم شکست بخورم و از دست بدهم تا آنکه بیهوده از دست بدهم.
آدام گرانت میگوید:
«شکست خوردن تنها راهی است که مطمئن میشوم چیزی فراگرفتهام.»
با این وجود شکست خوردن آنطور هم که ما فکر میکنیم بیثمر نیست. حال انتخاب با خودتان است؛ چه فکری برای منابعتان دارید؟
بیایید منابع خودمان را یادداشت کنیم. منابع ما میتوانند زمان، انگیزه، مغز و یا حتی پول باشند. بعد از یادداشت تمامی موارد، برنامهای برای استفاده هوشمندانه آنها طراحی کنید. به عنوان مثال از خود بپرسید: چگونه میتوانم از زمانی که در اختیار دارم برای فلان آموزش بهره ببرم؟
این تمرین به شما کمک میکند تا نظارت دقیقتری بر منابعتان داشته و آنها را هوشمندانهتر خرج کنید.
کلی نوشته در مورد توسعه فردی انتظار شما را میکشند؛ فقط کافیست به وبسایت زیر بروید:
@hadighorbany.ir