ویرگول
ورودثبت نام
Mohsen ghorbani
Mohsen ghorbaniاسمم هادیه و سایکوسوماتیک یا همون درد روان‌تنی کار می‌کنم.
Mohsen ghorbani
Mohsen ghorbani
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

وقفه بی‌مورد ممنوع!

آیا احمقانه نیست که بیش از سی روز بنویسم ولیکن با یک وقفه نابه‌جا هر آنچه که در این یک ماه به دست آورده بودم را از کف بدهم؟

ماجرا از آنجا شروع شد که موفق شده بودم مدت طولانی بر روتین روزانه خود وفادار بمانم و با وجود تمام وسوسه‌هایی که در کمین من بودند، به آن پایبند بمانم؛ اما یک وقفه بی‌مورد همه چیز را به هم ریخت.

ناگهان دریافتم دو روز تمام است که دست به قلم و کاغذ نبرده‌ام و بدتر از همه آنکه توانی برای نوشتن در خود نمی‌یافتم. حتی آزادنویسی هم نمی‌توانست شوقی در من ایجاد بکند تا بلکه برای لحظه‌ای دست به قلم ببرم. در چنین شرایطی، جمله‌ای از نها الراضی مدام در ذهنم تکرار می‌شد:

شرایط برای نوشتن خیلی افسرده‌ کننده است. مدام می‌گویی اوضاع بدتر از این نمی‌شود و بعد می‌بینی که می‌شود. چه‌قدر بدتر می‌تواند بشود؟

با خود اندیشیدم که آیا من مستحق به زبان آوردن چنین جمله‌ای هستم؟ مگر شرایط چگونه است که من نمی‌توانم به نوشتن ادامه بدهم؟ این بار بر خلاف دفعات سابق، شرایط مهیا بود اما باز هم آن را به تاخیر می‌انداختم.

ناگفته نماند که تلاش‌هایی در جهت نوشتن صورت گرفت ولی به این صورت که با خود می‌گفتم استراحت بکنم و سر فلان ساعت مشخص به نوشتن بپردازم ولی آن ساعت مشخص هم فرا می‌رسید و من همچنان از نوشتن عاجز بودم.

با عذاب وجدان شدیدی دست به گریبان بودم و می‌کوشیدم تا دلیلی موجه برای ننوشتن بیابم به همین خاطر ناخوش احوالی خود را وسیله قرار دادم و با خیال راحت به استراحت پرداختم. آخر می‌دانید که ما انسان‌ها همیشه به دنبال دلیلی موجه هستیم، چون می‌دانیم فردی ما را به خاطر انجام ندادن یک کار مواخذه خواهد کرد؛ دست کم آن فرد می‌تواند خودمان باشد.

محرک شما نوشتن است

جالب است که در چنین شرایطی شما راهکارهای زیادی برای مقابله با این کرختی در سر می‌پرورانید ولی هیچکدام از آنها سودمند نیستند. به عنوان مثال من می‌دانستم که سخت‌ترین مرحله نوشتن آغاز آن است و کافیست که پشت میز بنشینم و خودکار را به کاغذ برسانم ولی با این حال باز هم نمی‌توانستم.

در طی این دو روز، وجدان من با بی‌رحمی و خشمی مثال‌زدنی بر من بانگ می‌زد که مگر تو نمی‌خواستی داستان بنویسی؟ و من در جواب می‌گفتم بله می‌خواهم بنویسم و او می‌گفت پس آن خودکار را در دستت بگیر و بنویس. راه‌حل ساده است، شما برای خاتمه دادن به این بی‌حوصلگی می‌بایست بنویسید نه آنکه به دنبال محرکی باشید. محرک شما برای نوشتن، خود نوشتن است.

قرار نیست انگیزه‌ای از بیرون شما را در بر گیرد یا الهامی به ذهن شما خطور کند و یکباره شما را دچار تغییر و تحول اساسی کند، هر آنچه که هست، نوشتن است.

روتین مناسب نویسندگی

من بارها سرگذشت نویسندگان بزرگ را خوانده‌ام و دریافته‌ام که همگی آنها موفقیت نویسنده را منحصر در داشتن روتین مناسب نویسندگی می‌دانند. به عبارتی لازم است که نویسنده برنامه‌ای در خور شرایط خود بیابد و سپس به تکرار هر روزه آن بپردازد. استمرار کلید موفقیت است و وجود آن برای هر مسیری لازم و ضروریست. (استمرار در نوشتن)

خوشبختانه پس از گذشت این دور روز اسفناک، توانستم دوباره خود را به نوشتن وادارم و از این وقفه خلاص شوم.

من معتقدم که هر طور شده باید چند خطی بنویسیم تا بلکه از این دور خارج شویم، ولیکن به اشتباه با خود خیال می‌کنیم که ننوشتن، می‌تواند ما را نجات بدهد، دریغ از آنکه برای خروج از این شرایط می‌بایست هر طور شده کاری انجام داد.

شاید برایتان مفید باشد (چرا نوشتن سخت است)

عذاب وجداننوشتن
۱
۰
Mohsen ghorbani
Mohsen ghorbani
اسمم هادیه و سایکوسوماتیک یا همون درد روان‌تنی کار می‌کنم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید