? سنگ بزرگ برداشتن نشانه نزدن است

وقتی لیست بلندبالایی از وظیفهها را مینویسی و به خودت میگویی فردا میخواهم همه آنها را انجام دهم یعنی قرار نیست هیچکدام را انجام بدهی یا در بهترین حالت میتوانی نیمی از آن را انجام بدهی. بهتر است پیش از آنکه لقمه را درون دهانمان بگذاریم پی ببریم که آیا میتوانیم آن را بجویم یا نه. در ادامه میخواهم به چند مورد از آسیبهای برنامهریزی طولانی اشاره کنم:
? بعد از تکرار چندین باره نوشتن و عمل نکردن سرخورده میشویم.
? کارهای مهم از غیر مهم تشخیص داده نمیشوند و در نتیجه رشد نمیکنیم.
? فهرست وظایف مدام طولانی میشوند و نتیجهای حاصل نمیشود.
? مدام احتیاج داریم تا کسی تکلیفمان را مشخص کند چون اولویتها را تعیین نکردهایم.
1️⃣ در نخستین قدم نوبت به پذیرش این نکته میرسد که ما محدود هستیم و ممکن است گاهی اوقات به برخی کارهایمان نرسیم به همین خاطر اگر اختلالی در برنامه پیش آمد سرخورده نمیشویم.
2️⃣ سابق هم گفته بودم که برنامهریزی یعنی انتخاب؛ انتخاب اینکه چه چیزی اهمیت دارد و چه چیزی زائد است. در دومین قدم میبایست کارهای غیرضروری را حذف کنید تا زمان به کارهای ضروری برسد.
3️⃣ و سومین قدم به تمرکز اختصاص دارد. برای انجام بخش بزرگی از کارها، جدای از زمان به توانایی کار عمیق نیز احتیاج داریم. لازم است تا عضلههای توجه خود را اندکی تقویت کنیم. اگر دغدغه کار عمیق دارید، حتما به جمع ما بپیوندید. ما هر روز این کتاب را با یکدیگر میخوانیم و تمرین میکنیم.
لینک کانال: https://t.me/hadighorbaani