ویرگول
ورودثبت نام
Mohsen ghorbani
Mohsen ghorbaniاسمم هادیه و سایکوسوماتیک یا همون درد روان‌تنی کار می‌کنم.
Mohsen ghorbani
Mohsen ghorbani
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

زندگی مسابقه‌ بوکس است

یک مسابقه‌ی بوکس را در نظر بگیرید که طرفین آن خصم‌آلود به یکدیگر زل زده‌اند و منتظرند تا طرف مقابل اشتباهی کند و با ضربه‌ای محکم حسابش را برسد. هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد؟

حال تصور کنید که شما یکی از طرفین این مسابقه هستید. بازی به درازا کشیده و عرق از سرو رویتان شره می‌کند. در کمال بی‌انصافی حریف شما یک گولاخ بد بدن است که می‌تواند با یک ضربه ناک اوت‌تان کند. به رقص‌پا ادامه می‌دهید و گارد خود را محکم‌تر می‌کنید تا مبادا ضربه‌ای ناغافل به سوی‌تان حواله شود. خداخدا می‌کنید تا زمان هر چه زودتر به پایان برسد.

اما اینجا رینگ مبارزه است و کم پیش می‌آید که اکثریت به تساوی رأی بدهند، در ضمن تماشاگران هم پول خرج کرده‌اند تا یک نفر آش ولاش از رینگ لعنتی بیرون بیاید. با این حساب هیچ راه فراری برایتان وجود ندارد.

دست بر قضا خستگی غلبه می‌کند و حریف از فرصت پیش آمده نهایت استفاده را می‌برد. نقش بر زمین می‌شوید:

«گروووووومب!»

داور کنارتان زانو می‌زند. دست‌هایش را بالا می‌برد و به نشانه‌ی شمارش روی تشک می‌کوبد:

یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت،...
  • زندگی مسابقه بوکس است

چه بخواهید و چه نخواهید زمین می‌خورید. بلندپرواز هم که باشید گاهی پشت‌تان به خاک مالیده می‌شود تا هوایی نشوید. نمی‌دانم چه رازی در پس زمین خوردن‌ها نهفته است و ولی خوب می‌دانم که فکر کردن به وجود چنین چیزی هیچ ثمره‌ای ندارد پس همان بهتر که کنار بیاییم.

آن روز لعنتی را هرگز فراموش نمی‌کنم. انتخابی لیگ دسته سوم والیبال بود و می‌توانستم به راحتی جایی برای خود در میان سایر تیم‌ها بیابم ولی آن روز کابینت نصب می‌کردم و به خاطر چندر غاز پول، شاشیدم به بخت خودم.

خنده‌دار است چرا که می‌توانستم جای بهتری باشم، چه کسی می‌داند شاید حتی در تیم‌ملی بازی می‌کردم یا دست‌کم در یک تیم‌ لیگ برتری به حرفه‌ی ورزشی‌ام ادامه می‌دادم. اما به هر حال روز انتخابی را از دست دادم و لگد زدم به خمره روغن.

فقط یکبار گارد خود را پایین آوردم و همان یکبار کافی بود تا حریف نقش زمینم کند. همه چیز دور سرم می‌چرخید و صدای همهمه‌ی تماشاگران سالن شکنجه‌ام می‌داد. داور را می‌دیدم کنارم زانو زده و دستش را روی تشک می‌کوبد. هنوز فرصت باقی‌مانده بود پس از جایم برخاستم زیرا نمی‌خواستم به همین راحتی کنار بروم.

همه‌ی ما دست‌کم یکبار این جمله را شنیده‌ایم:

«زندگی مسابقه بوکس است، زمین بخوری نمی‌بازی بلکه از جایت برنخیزی می‌بازی.»

ترجیح می‌دهم از شدت ضربات حریف جان بدهم و بازنده باشم تا اینکه بازنده باشم و شاهد برد حریف خود باشم. زندگی حریف شماست پس برخیزید و به مبارزه ادامه دهید.

سایر مقالات من را می‌توانید در وب‌سایت شخصی‌ام بخوانید:

hadighorbany.ir


بوکستوسعه فردیزندگی
۱
۲
Mohsen ghorbani
Mohsen ghorbani
اسمم هادیه و سایکوسوماتیک یا همون درد روان‌تنی کار می‌کنم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید