
ریزعادتها را جیمز کلیر توسط مثالی واضح و واقعی برایمان بیان میکند. او موفقیت تیم ملی دوچرخهسواری انگلستان را برای ما به عنوان مثال ذکر میکند.
ماجرا از این قرار است که انگلیس طی یک قرن نتوانسته بود افتخارات زیادی در رشته دوچرخهسواری کسب کند و در سطح متوسطی از ورزش باقیمانده بودند این ناکامیها تا جایی ادامه یافت که شرکتهای مختلف دوچرخهسواری هم در پاسخ به خرید دوچرخه جواب منفی دادند تا مبادا محبوبیت محصولاتشان کاهش پیداکند.
اما اوضاع با سرپرستی دیوبریسلفورد دستخوش تغییر شد و دوچرخهسواری انگلیس توانست بعد از یکقرن به ناکامیهای خود پایان بدهد و نتیجه آن شد که در طی یک بازدهزمانی دهساله انگلیس توانست در 178 مسابقه به پیروزی برسد و 66 نشان طلای مسابقات را ازآن خود بکنند.
اما این موفقیت چگونه به دست آمد؟
این سوال اساسی در تمامی مسائل شخصی و غیرشخصی ما هم مشهود است ما همیشه گمان میکنیم که هدف بزرگ نیاز به تغییرات بزرگ دارد، گمانی که معمولا ما را از حرکت بازمیدارد.
بریسلفورد در سال ابتدایی مسئولیتش تغییراتی ایجاد کرد که اصلا به چشم نمیآمدند از جمله طراحی زینهای مناسب برای دوچرخهها و الکلاندود کردن تایرها و بعد هم ژلمناسب برای شستن دستها برای جلوگیری از سرماخوردگی بود.
پس این تغییرات بزرگ هستند چون در نتیجه یک سری تغییرات بزرگ به وجود آمدهاند.
نوشتن را با ریزعادت لذتبخش تر بکنیم
من فکر میکنم که ما نویسندهها هم میتوانیم ریزعادتهای مخصوصی داشتهباشیم تا در نتیجه فرآیند نوشتن برایمان لذتبخش باشد.
در ضمن پایبندی به این ریزعادتها زمان بسیار زیادی هم از ما نمیگیرد ولی در طولانی مدت تغییرات چشمگیری را در روند کار ما ایجاد میکند.
اما ریزعادتهای نویسندگی چیستند؟
تجربههای شخصی به من ثابت کرده است که هروقت بدون آمادگی شروع به نوشتن کردهام، نوشتن برایم ظهرمار شده است و این برای یک نویسنده به منزله آسیب محسوب میشود که نتواند از نوشتن لذت ببرد.
به نظرم نویسندگی مثل ورزشکردن است، از این جهت که قبل از شروع باید خود را گرم بکنید در غیر اینصورت با کوچکترین ضربه دچار مصدومیت خواهید شد.
مسئله گرمکردن برای ورزشکاران حرفهای به قدری مهم است که وقت زیادی را به آن اختصاص میدهند.
برای گرم کردن من توصیه میکنم که با آزادنویسی کارتان را شروع بکنید، هر قدر که میتوانید بنویسید، متوجه خواهید شد که ذهنتان در اثر این آزادنویسی کاملا امادگی پیدا کرده است.
عادت علامت بزن را در کارگاههایی که شرکت میکردیم انجام میدادم ولی تصمیم گرفتم که آن را در طول روز انجام بدهم. سخت نیست فقط کافی است که تکهای کاغذ بردارید و آنرا به خانههای کوچکی خط کشی کنید.
روش من آناست که پنجدقیقه مساوی با ضربدر است و ده دقیقه مساوی با تیک و پانزدهدقیقه با یک دایره.
با این علامتگذاری در واقع برای خودم پاداشی تعیین میکنم و در پایان روز آن را محاسبه میکنم. این محاسبه دو ویژگی مهم دارد:
1.اشتیاق من برای نوشتن روز بعدی بیشتر میشود.
2.سعی میکنم که روز بعد بیشتر بنویسم و رکورد بزنم.
تجربههای شخصی به من ثابت کرده است که هر بار روی زمین مینشینم طولی نمیکشد که درد شدیدی تمام بدنم را فرا میگیرد و همین درد میتواند عملکرد نویسنده را تحت تاثیر قرار بدهد.
همانطور که زین مناسب در دوچرخهسواری اهمیت بسیاری برای راحتی رکابزن دارد، طرز نشستن هم در عملکرد نویسنده تاثیر مهمی دارد.
ریزعادتهای نویسندگی منحصر در این موارد نیستند و هرکسی میتواند ریزعادتهای مخصوص به خود را داشته باشد.