در باب ترس از دست دادن چیزها یا افرادی که دوستشان داریم

معمولن ابهامِ احساسهای کودکی با گذر زمان و آگاهی که به دست میآوریم از بین میرود. یکی از احساسهایی که همواره در دوران کودکی و نوجوانی تجربه میکردم، ترس از دست دادن افراد و چیزهای باارزش زندگیام بود. به عنوان مثال همواره از تصور مردن پدرم وحشت داشتم یا وقتی وسیلهای نظیر موبایل میخریدم، ترس این را داشتم که مبادا کسی آن را بدزدد یا خراب شود.
حال دو مطلب اساسی وجود دارد: نخست در مورد چرایی این احساسها صحبت میکنیم و دوم در مورد ادامهدار بودن آنها تا دوره بزرگسالی.
جانبالبی، محقق نظریه دلبستگی، معتقد بود ارتباطهای سالهای نخست تولد نقش اساسی در تشکیل پایه شخصیت فرد در دوران بزرگسالی دارند. اگر مراقبان اصلی هنگام احتیاج به نزد او بشتابند و بیتوجهی نکنند، نوزاد یا کودک به این مطلب پی میبرد که دنیا جای قابل پیشبینی است و میتوان بدان اعتماد کرد.
در سوی مقابل اگر مراقبان اصلی بیتوجهی کنند و به نیازهای روانی پاسخ مناسبی ندهند، فرد این چنین میپندارد که دنیا و افراد آن به هیچ عنوان قابل اعتماد نیستند. حال این الگو به چه صورت در دوران بزرگسالی بروز مییابد؟
بیایید تصور کنیم فردی که مراقبان خوبی در کودکی نداشته وارد یک رابطه عاطفی میشود. چنین فردی واکنشهای زیر را از خود نشان میدهد:
اگر به نحوه رفتار دقت کنیم درمییابیم که ریشه تمامی آنها یک چیز است: بیاعتمادی. وقتی اعتماد اساسی که همان اعتماد مراقبان اصلی باشد شکل نگیرد، چگونه میتوان انتظار داشت که دیگران به قولهایشان پایبند بمانند و تنهایمان نگذارند؟ باری، شاکله شخصیت از هم پاشیده و این نقلقول از جان بالبی، جان کلام را میرساند:
مادر کسی است که وظیفهاش کنار هم نگه داشتن اجزای کودک است.
به نظرتان چگونه میتوانیم ترسهای غیرمنطقی خود را درمان کنیم؟