حتما دفعات زیادی تصمیم گرفتهاید که داستانی بنویسید اما کمالگرایی عنانگسیختهتان اجازه شروع به شما نمیدهد و پیله کرده است که برای شروع حتما باید بهانه بزرگی وجود داشته باشد برای مثال بارها شده که با خود میگویم باید اتفاق بزرگی بیفتند و داستان من از آنجا شروع بشود ولی آیا شاهدان عینی ما که همان رمان های موجود هستند با این نظر من موافق اند؟
اجازه دهید کار را با تشبیهی برایتان راحتتر بکنم.همیشه در ابتدای شروع یک داستان این جمله را به یاد میآورم و بعد شروع به نوشتن میکنم:داستان مثل زندگی است.
ما در زندگی بارها شاهد اتفاقاتی بودیم که از یک سوء تفاهم کوچک شروع شدهاند از طلاق گرفته تا قتل های زنجیرهای، در بسیاری از مواقع انگیزه قاتل از کشتن صرف حسادت بوده است نه انتقام.
داستان هم مانند ماجراهای زندگی از شروع و میانه و پایان برخوردار است. تقی به توقی میخورد و جدال شروع میشود ماجراهای مختلفی در این میان شکل میگیرد ،گاهی ناامید میشویم و گاهی امیدوار ولی در نهایت داستان به یکی از شکست یا موفقیت ختم میشود و بینتیجه نمیماند.
هنگام شروع پیشنویس داستان به خاطر داشته باشید که شما قرار است زندگی عدهای را بدون هیچگونه اغراق و زیادهگویی برای ما تعریف کنید.
به نوشتن ادامه دهید و آنوقت متوجه میشوید که آن حادثه محرک خود به خود پدیدار میشود و شما میتوانید داستانتان را بنا بکنید اگر چه داستان بدون حادثه محرک مثل بداهه نویسی میماند و کاملا بیروح به نظر میرسد.
همه ما این جمله را شنیدهایم:((داستان یعنی زندگی منهای قسمت های کسل کنندهاش)).
این جمله قاعده کلی شما در داستاننویسی است لزومی ندارد تمامی اعمال شخصیتهایتان را در داستان ذکر کنید ما نیازی نداریم تا از حمام رفتن یا دستشویی رفتن یا اعمال دیگر شخصیت مطلع بشویم بلکه فقط به ذکر چیز هایی بسنده بکنید که وجود آنها در پیشبرد داستان حیاتی به شمار میروند البته استثنایی هم وجود دارد گاهی بعضی از جریانات داستان وابسته به روزمرگی های شخصیتتان است در اینصورت ناچار به گفتن آنها هستیم.
توصیه نهایی در دستیابی به حادثه محرک آن است که به تعارضات شخصیتها بپردازید خیلی زود تعارضات آنها منجر به اختلاف میشود.
گاهی اوقات هم بهتر است که به طور شانسی حادثه محرکی را ایجاد کنید و بعد میبینید که داستان به طور خودکار روی ریل میافتد.