
میخواهم صحبتم را با یک مثال آغاز کنم:
دانشآموزی وجود دارد که تمام سال با دقت به صحبتهای استاد گوش میدهد. هر روز بعد از رسیدن به خانه کتابها را مرور میکند. به هنگام فرا رسیدن امتحانات تمام وقت خود را به مطالعه اختصاص میدهد و هر قدر میتواند در کلاسهای تقویتی شرکت میکند.
اما یک دانشآموز هم داریم که کم و بیش به صحبتهای استاد گوش میدهد. هر روز پس از رسیدن به خانه نگاهی به کتابهایش میاندازد و بعد سراغ تفریح میرود. به هنگام فرا رسیدن امتحانات هم مطالعه اندکی میکند.
حال فرض کنید هر دو نفر به موفقیت برسند. کدام یک مورد قبول جامعه است؟
وقتی صحبت از برنامهریزی به میان میآید، فردی را تصور میکنیم که میان کتابها زندانی شده یا کارمندی را تصور میکنیم که تمام روز پشت میز نشسته و وقت سر خاراندن ندارد. اما این برنامهریزی نیست بلکه زیادهروی است.
مهمترین نکته در مورد برنامهریزی آنست که کارهای ضروری خود را از کارهای غیر ضروری تشخیص دهیم نه اینکه تمام روز مشغول باشیم. برنامهریزی اگر نتواند برایتان وقت آزادی فراهم کند، برنامهریزی نیست.
«برنامهریزی به بیانی ساده یعنی وقت گذاشتن برای مواردی که بیشترین تاثیر را در آینده ما دارند. بنابراین شهامت به خرج دهید و موارد غیرضروری را حذف کنید.»
توصیه میکنم نگاهی به لیست وظایف روزانهتان بیندازید. کدام یک از موارد ضروری هستند و کدام غیرضروری؟ فراموش نکنید ملاک شما اثرگذاری است بنابراین وظایفی که هیچ تاثیری در آیندهتان ایجاد نمیکنند را کنار بگذارید.