
هر قدر هم برای آینده برنامهریزی کنید باز ابهام آن برطرف نمیشود. احتمالهای گوناگون در کمین نشستهاند تا جایی که انتظارشان را نمیکشید بیرون بیایند و گند بزنند به تمام برنامهتان. متیو مککانهی در کتاب چراغ سبزها تعبیر جالبی در مورد آینده دارد:
«هیولا آینده است نه لولوی زیر تختخواب. گذشته فقط چیزیست که میخواهیم آن را پشت سر بگذاریم. هیولا خود آینده است، ناشناختهها....
مرزهایی که هنوز کسی از آنها عبور نکرده.
جدالی که هنوز کسی با آن روبرو نشده.
توانی که هنوز محقق نشده.
اژدهایی که هنوز رام نشده.
و در مسیر یکطرفهی برخوردی بدون بازگشت، آینده همیشه منتظر ماست و همیشه آمدنمان را میبیند. پس باید سرمان را بالا بگیریم و با شجاعت نگاهش کنیم.»
باری ابهام آینده قرار نیست از بین برود چه بسا هر چه پیش میروید به ابهام آن افزوده میشود. شما نمیدانید قرار است پس از دوران تحصیل فلان شغل گیرتان بیاید یا نه، نمیدانید ماه بعد پولی در جیبتان باقی میماند یا نه، نمیدانید که فردا زنده هستید یا نه...
برنامهریزی مثل سِپر است. قرار نیست جان شما را نجات دهد بلکه میتواند شدت ضربه را بکاهد. برای دوام آوردن میبایست یاد بگیریم. به عبارتی بهترین دفاع، حمله است. بارها شده که آینده شما را به مبارزه طلبیده اینک نوبت شماست که شهامت به خرج دهید و او را به مبارزه بطلبید.
بیایید برخی آسیبهایی که احتمال مواجهه با آنها وجود دارد را بنویسیم. پس از نوشتن این موارد از خود بپرسیم که چگونه میتوانیم در برابر آنها کمتر آسیب بخوریم؟
راستی کلی مقاله و پادکست در مورد توسعه فردی هم هست که میتونید داخل وبسایت شخصی من ازشون استفاده کنید:
@hadighorbany.ir