
قصد دارم از بدترین شکست در مسیر نوشتن برایتان بگویم، شکستی که به هیچ عنوان جبران نمیشود و بهای آن دقایق ارزشمند و غیرقابل بازگشت عمرتان است.
همه ما تاحدودی میدانیم که شکست در هر مسیری موجب رشد و بالندگی است ولیکن شکستی که قصد دارم به آن اشاره کنم، هیچ سود و فایدهای در بر ندارد و هر چه هست خسران و ضرری جبرانناپذیر است.
شاید بپرسید که هدف من از بیان این جملات چیست؟
اجازه دهید برای روشن شدن هرچه بهتر مطلب، به تجربه شخصی خود در طی روزهای گذشته اشاره کنم.
تمام آنچه که میخواهم بگویم آنست که استمرار مدت طولانی است از برنامه نویسندگی من رخت بر بسته و خبری از آن نیست گویی آب شده و در زمین فرو رفته باشد. سابقن تکرار یک برنامه به مدت طولانی برایم به آسانی آب خوردن بود اما اکنون وضعیتی پیش امده که حتی قادر به نوشتن مستمر صفحات روزانه هم نیستم چه رسد به نوشتن داستان. (وقفه بیمورد ممنوع)
اهمیت استمرار به قدری واضح و مبرهن است که به شرط اصلی پیشرفت در هر زمینهای مبدل گشته است. اگر تمام موفقیتهای عالم در گوشهای انباشته شده باشد، راه رسیدن به آن گذر از پل استمرار است، حال چگونه انتظار پیشرفت داشته باشم در حالیکه قادر به رعایت شرط اساسی آن نیستم؟
همیشه همینطور بوده که به محض نظم و ترتیب یافتن اوضاع، یکهو بلایی از ناکجا آباد سر و کلهاش پیدا میشود و تمام آنچه که به زحمت و سختی به دست آورده بودم، به گند میکشد. احساس میکنم بینظمی سرنوشتی است که میبایست هر بار به آن دچار شوم و مفری از این سرنوشت شوم وجود ندارد.
اما عمق فاجعه آنجا بود که گمان میکردم این کرختی و بینظمی، نوعی شکست مفید و سودمند محسوب میشود، در نتیجه با خود اندیشیدم که فرصت را غنیمت شمرم و از آنها به عنوان پلهای استفاده کنم. دریغ از آنکه نمیدانستم شکستی سودمند واقع میشود که حاصل تلاش و حرکت باشد نه حاصل تنبلی و تنپروری.
اکنون میبایست اعتراف کنم که تمام زحمات سابق از بین رفته است، گویی هیچ پیشرفتی تاکنون حاصل نشده و هر چه تجربه کردهام، به دست فراموشی سپرده شده از جمله داستانی که ساعات طولانی برای شکلگیری ایده آن صرف کردم و اکنون از خاطرم فراموش شده است یا توانایی متمرکز نوشتن را از کف دادهام، توانایی که بیش از چندین ماه برای کسب آن تلاش کردم و دو روز وقفه کافی بود تا همه چیز از بین برود.
ولیکن با وجود اتفاقاتی که افتاده و ضرری که متوجه من شده، چارهای نمیبینم جز آنکه دوباره دست به قلم شوم و بنویسم. امیدوارم تجربه تلخ من درس عبرتی برای سایر نویسندگان باشد و اشتباه فاحش من را دچار نشوند.
حقیقت آنست که روزگار جوانی میبایست به بهترین شیوه ممکن صرف شود در غیر اینصورت، اندوهی جاودانه و ابدی بر دل باقی خواهد ماند. ناگفته نماند که هر بار به جوانی میاندیشم، این جمله از شاهرخ مسکوب در نظرم تداعی میشود:
باید بار دیگر خودم را باز بسازم و از این بیهودگی و پوچی نجات دهم. این ماههای آخر بیش از حد عبث و بیحاصل گذشت.
حال تجربه شما از بدترین شکست در مسیر نوشتن چیست؟